Twórca

Twórcy Jaderny August
zakład fotograficzny

Jaderny August

Okres działalności: około 1896 - 1921

Zakład fotograficzny prowadzony przez Augusta Jadernego –  fotografa, legionistę i działacza społecznego, urodzonego 25 lutego 1869 roku we Lwowie. Jaderny praktykował w zakładach fotograficznych Dawida Mazura i Karola Roszkiewicza we Lwowie. Później pracował w atelier Józefa Edera w Stanisławowie, a od około 1896 roku w Zakładzie Fotograficzno-Artystycznym Bernarda Hennera w Jarosławiu. W roku 1898 Jaderny przybył do Mielca jako fotograf objazdowy, a rok później zamieszkał tam z rodziną na stałe. W latach 1904 – 1906 zbudował dom ze studiem i pracownią fotograficzną przy ulicy Kolejowej (obecnie ulica Jadernych). Oprócz prowadzenia zakładu fotograficznego dokumentował życie miasta i regionu oraz ważne wydarzenia. Za swoją działalność otrzymał brązowy medal na Wystawie Krajowej w Dębicy w 1904 roku. Jaderny był też aktywnym działaczem społecznym, m. in. członkiem Towarzystwa Gimnastycznego "Sokół", Towarzystwa Ochotniczej Straży Pożarnej i Amatorskiego Kółka Teatralnego. Podczas pierwszych lat I wojny światowej walczył w II Brygadzie Legionów Polskich, jednak ze względów zdrowotnych w 1915 roku został zwolniony z wojska. Po powrocie do Mielca nadal pracował zawodowo jako fotograf oraz prowadził działalność społeczną i kulturalną. Zmarł 5 września 1921 roku. Spoczywa na cmentarzu parafialnym przy ulicy Sienkiewicza w Mielcu. W dawnym domu i atelier Jadernego mieści się obecnie Muzeum Historii Fotografii „Jadernówka” – filia Muzeum Regionalnego w Mielcu. 


Bibliografia:

Halisz Janusz, Dwa pokolenia Jadernych, Mielec 1996

Halisz Janusz, Z historii mieleckiej fotografii 1869-1989, Mielec 2010

Halisz Janusz, August Jaderny. Fotografista, Mielec 2018




Twórca

Twórcy Całecki (Calecki) Anton
zakład fotograficzny

Całecki (Calecki) Anton

Okres działalności: około 1860 - ?

Działał w Krakowie i w Bielsku w latach 60. XIX wieku. W 1873 roku otworzył zakład w Białej. Dokładne adresy jego pracowni nie są znane.

Bibliografia:
Kenig Piotr, Dane atelier fotograficzne Bielska-Białej, Bielsko-Biała 2019
Zobacz też: Ludwig Całecki




Twórca

Twórcy Całecki Ludwig
zakład fotograficzny

Całecki Ludwig

Okres działalności: około 1873 - ?

Działał w Białej (obecnie Bielsko-Biała) od około 1873 roku, naprzeciwko hotelu "Pod Czarnym Orłem", prawdopodobnie w budynku przy obecnej ulicy 11 Listopada 43.

Bibliografia:
Kenig Piotr, Dawne atelier fotograficzne Bielska-Białej, Bielsko-Biała 2019
Zobacz też: Anton Całecki 




Twórca

Twórcy Kraus Salomon
zakład fotograficzny

Kraus Salomon

Okres działalności: około 1861 - około 1871

Zakład fotograficzny prowadzony przez malarza i fotografa Salomona Krausa w Lipniku, będącym obecnie dzielnicą Bielska-Białej. Zakład działał w latach około 1861 - około 1871.

Bibliografia:
Kenig Piotr, Dawne atelier fotograficzne Bielska-Białej, Bielsko-Biała 2019




Twórca

Twórcy Szaciński Ludwik
zakład fotograficzny

Szaciński Ludwik

16 kwietnia 1844 - 8 lipca 1894

Okres działalności: 1869 - 1894

Ludwik Szaciński herbu Rawicz, powstaniec, emigrant, najwybitniejszy skandynawski fotograf XIX wieku. Urodził się w Suwałkach w 1844 roku, jako czwarte z jedenaściorga dzieci Feliksa oraz Józefy z domu Frydrych. Pochodził z drobnej szlachty, której korzenie sięgały litewskiej miejscowości Virbalis, znanej wcześniej jako Wierzbołów, leżącej ok. 70 km od Suwałk. Brak wiadomości o dzieciństwie i edukacji Ludwika, prawdopodobnie uczęszczał do jednego z rosyjskich korpusów kadetów. W wieku 19 lat wziął udział w powstaniu styczniowym, co zaważyło na całym jego późniejszym życiu. Za zasługi na polu bitwy awansowany został przez władze powstańcze na podporucznika kawalerii. Został jednak złapany i uwięziony. Za udział w w powstaniu oraz udzielenie pomocy w ukryciu jednego z powstańców został skazany na karę śmierci. Szaciński zdołał zbiec z więzienia, lecz w trakcie ucieczki został ranny w nogę, co sprawiło, że kulał do końca życia. Udział w powstaniu i wyrok skazały go na tułaczkę emigracyjną z dożywotnim zakazem powrotu do kraju. Chcąc zdobyć intratny zawód, który pozwoliłyby mu wyżyć na emigracji, zainteresował się fotografią. Praktykę odbył w 1865 roku prawdopodobnie najpierw w Würzburgu u Carla Dauthendeya, znanego niemieckiego dagerotypisty, a w 1866 r. w Paryżu. Rok później udał się do Sztokholmu, jednej ze stolic, obok Christianii, Zjednoczonych Królestw Szwecji i Norwegii, gdzie, obok tresury psów myśliwskich, zajmował się także fotografią na dworze króla Karola XV. W 1869 roku przybył do Christianii, gdzie otworzył pierwsze atelier przy ulicy Raadhusgade 11, a kolejne kilka lat później przy głównej ulicy Christianii, Carl Johansgade 4. Zdolny i przebojowy szybko zyskał popularność. Słynął jako znakomity portrecista. W jego atelier fotografowała się tamtejsza elita arystokratyczna i najznamienitsi przedstawiciele świata kultury, polityki i sportu. Pozowali mu m.in. (Fridtjöf Nansen, słynny polarnik wraz z żoną Ewą, śpiewaczką operową, Johan Sverdrup, premier Norwegii, Julius Nicolaysen, wybitny chirurg, Georg Brandes, duński pisarz i filozof, ekspresjonista Edward Munch). Od 1888 roku pełnił funkcję oficjalnego królewskiego fotografa, co oznaczało, że każdy kto chciał mieć wizerunek monarchy, musiał go zamówić u Szacińskiego. Obok portretów fotografował także brzydotę, oszpecenia, zatrzymane przez policję prostytutki, ale i plenery, architekturę, zwierzęta czy martwą naturę. Zdobywał medale na wystawach fotograficznych w: Drammen 1873, Wiedniu 1873, Paryżu 1874, 1876 i 1878, w Filadelfii 1876, Christianii 1883 oraz w Sztokholmie 1897. Założył Norweskie Towarzystwo Fotograficzne (oficjalnie zarejestrowane w 1895 roku) i Związek Zawodowy Fotografów. Działał także w Zjednoczeniu Emigracji Polskiej. Szaciński zdawał się odnajdywać w nowej ojczyźnie. 9 września 1871 ożenił się z Huldą Hansen, córką rybaka z Oslofjordu. W 1874 r. urodził mu się syn Stanisław, zwany Stannim. W 1882 roku Ludwik Szaciński otrzymał obywatelstwo norweskie. Od 1884 należał do masonerii norweskiej, osiągając tam jedno z najwyższych stanowisk. Był także członkiem norweskiego Towarzystwa Łowieckiego. Z upodobaniem polował na bekasy, czyli ptaki wędrowne, co sprawiło, że od kolegów myśliwych otrzymał przydomek „Bekasiński”. Kupił kawałek ziemi z domkiem myśliwskim na wyspie Ormøya w wewnętrznej części Oslofjordu, gdzie realizował pasję myśliwską. Artysta interesował się także spirytyzmem, okultyzmem i hipnozą. Ludwik Szaciński pomimo odniesionego sukcesu na polu zawodowym i rodzinnym nie był jednak szczęśliwy. Brak możliwości odwiedzenia ojczyzny wpędził go w głęboką depresję, która finalnie doprowadziła do samobójstwa. Ludwik Szaciński 8 lipca 1894 roku odebrał sobie życie strzałem z dubeltówki w swojej ostoi na wyspie Ormøya. Pogrzeb odbył się w Christianii z wielkimi honorami. Trumnę przykrytą chorągwią z białym orłem przysypano polską ziemią, którą Szaciński kazał wcześniej sprowadzić z ojczyzny. Pasją fotograficzną zaraził siostrę Józefę i brata Kazimierza. Józefa prowadziła atelier w Suwałkach, zaś Kazimierz osiedlił się w Paryżu. Po śmierci Ludwika zakład w Christianii prowadziła żona Hulda do 1916 roku, początkowo dalej przy Carl Johansgade 4, a potem, w zmienionej z powodu remontu lokalizacji przy Carl Johansgade 20. Syn Stanisław poszedł własną ścieżką otwierając zakład pod nazwą „Stn. Szacinski jr”. Dziś pokaźny, liczący dziesiątki tysięcy zbiór fotografii Ludwika Szacińskiego (wykonanych zarówno przez niego samego, jak i w atelier prowadzonym przez żonę już po jego śmierci) znajduje się w zbiorach Oslo Museum.

Bibliografia: 

Borejsza J. W., Emigracja polska po powstaniu styczniowym, Warszawa 1966

Maciesza A., Historia fotografii polskiej w latach 1839 – 1889, Płock 1972 

Plutecka G., Garztecki J., Fotografowie nietypowi, Kraków 1987 

Sokół-Rudowska M., Ludwik Szaciński – powstaniec i fotograf [w:] Polacy w Norwegii (XIX – XXI w.), wybór materiałów źródłowych Archiwum Państwowego z Krakowa, Kraków 2010

Szyszko A., Królewski fotograf z Suwałk [w:] „Tygodnik Suwalski”, nr 30/915, 29 VII 2008

Szyszko A., Odnaleziony dom [w:] „Tygodnik Suwalski”, nr 34/919, 26 VIII 2008

https://www.opam.no/nettutstillinger/polen/pl/wiek-xix/szacinski 

https://www.archiwa.gov.pl/powrot-wystawy-suwalczanin-na-krolewskim-dworze-ludwik-szacinski-1844-1894

https://polonika.pl/polonik-tygodnia/fotografie-ludwika-szacinskiego-w-zbiorach

https://culture.pl/pl/artykul/ludwik-szacinski-atelier-nad-fiordami (dostęp z dnia 04.09.2022)


Zobacz też: Stanisław Szaciński.




Twórca

Twórcy Thiel Albert Ferdynand
zakład fotograficzny

Thiel Albert Ferdynand

Okres działalności: około 1859 - około 1893

Zakład fotograficzny założony i prowadzony przez Alberta Thiela, urodzonego w 1829 roku. Pierwsze studio Thiel otworzył pod koniec lat 50. XIX w Bielsku przy Kaiserstrasse 44 (obecnie ulica Cieszyńska 44). W roku 1865 przejął atelier niejakiego A. Rosnera na Dolnym Przedmieściu 107 (późniejszy adres to Haupstrasse 11, obecnie ulica 11 Listopada 11). Thiel był członkiem bielskiego Stowarzyszenia Rzemiosł Różnych. Zdobył srebrny medal na Śląskiej Wystawie Przemysłowej w Bielsku w 1890 roku. Thiel zamknął swój zakład przed 1893 rokiem, a jego atelier przejął Hugo Schreinzer.

Bibliografia: 

Kenig Piotr, Dawne atelier fotograficzne Bielska-Białej, Bielsko-Biała 2019




Twórca

Twórcy Twardzicki Walerian
zakład fotograficzny

Twardzicki Walerian

Okres działalności: 1866 - 1907

Zakład fotograficzny prowadzony przez Waleriana Twardzickiego, uznawanego za jednego z najzdolniejszych fotografów warszawskich, cenionego portrecistę, członka Kasy Przezorności i Pomocy dla Fotografów, urodzonego w 1838 roku, zmarłego 20 sierpnia 1902 roku. Twardzicki prowadził cieszące się popularnością studia fotograficzne w Warszawie i Lublinie. Od 1866 roku był właścicielem atelier w skrzydle Pałacu Błękitnego (Zamoyskich) przy ulicy Żabiej w Warszawie, sprzedanego w 1873 roku innemu fotografowi Bronisławowi Marionowi, następnie od 1873 roku przy ulicy Niecałej 12, a w latach 1900 – 1907 przy ulicy Nowy Świat 46, który po śmierci Twardzickiego był prowadzony przez pięć lat przez jego córkę Anielę. W latach 1866 – 1870 lub 1871 był współwłaścicielem zakładu fotograficznego „Twardzicki & Grochowski” w Hotelu Europejskim przy Krakowskim Przedmieściu w Lublinie, który prowadził z Ksawerym Grochowskim. Wśród klientów Twardzickiego byli artyści i arystokraci, ale największe uznanie przyniosły mu znakomite portrety typów społecznych, m. in. handlarzy, rzemieślników, przekupek, włóczęgów i żebraków. Były to fotografie aranżowane i wykonywane w atelier, z ogromną dbałością o ubiór i akcesoria zawodowe, dlatego stanowią dziś cenną dokumentację przedstawicieli zawodów, dzisiaj w większości już nieistniejących. 

Bibliografia:
Lejko K., Niklewska J., Warszawa na starej fotografii 1850 – 1914, Warszawa 1978
Mossakowska W., Początki fotografii w Warszawie (1839 – 1863), tom 1, Warszawa 1994 
Wardzińska-Lejko K., Walerian Twardzicki, portrecista typów ulicznych Warszawy, „Fotografia“, 1983, nr 1, s. 14-17
https://teatrnn.pl/lublin-fotografia/historia-lubelskich-zakladow-fotograficznych-do-1939-roku/ [dostęp: 06.03.2025]




Twórca

Twórcy Helios, Bielsko-Biała
zakład fotograficzny

Helios, Bielsko-Biała

Okres działalności: 1901 - około 1920

Zakład fotograficzny przy Schlossgasse 6 (obecnie ulica Zamkowa 6) w Białej, którego działanie oficjalnie zostało zgłoszone w grudniu 1901 roku przez jego właściciela Jakuba Golsa. W 1904 roku zakład został przeniesiony na Rathausgasse 3 (ulica Ratuszowa 3), a w lutym 1910 z Białej do Bielska przy Kaiser Franz Josef - Strasse 9 A (obecnie ulica 3 Maja 9 A). Zakład w Białej zmienił wówczas nazwę na Rafael, pozostając w rękach Jakuba Golsa. Od 1912 roku Gols prowadził atelier Helios w spółce z Ryszardem Lüdtke. W 1914 roku Gols przeniósł się do Krakowa, a atelier Helios, prowadzone przez Lüdtkego, działało do około 1920 roku.

Bibliografia: 
Kenig Piotr, Dawne atelier fotograficzne Bielska-Białej, Bielsko-Biała 2019





Twórca

Twórcy Dobrzański Łukasz
fotograf

Dobrzański Łukasz

23 stycznia 1864 roku w Warszawie - 6 września 1909 roku w Krakowie

Okres działalności: 1893 – 1909

Polski artysta fotograf, fotoreporter, podróżnik. Członek Polskiego Towarzystwa Miłośników Fotografii w Warszawie, związany z krakowskim oraz warszawskim środowiskiem fotograficznym. Jeden z prekursorów polskiej fotografii artystycznej i prasowej, wybitny polski twórca fotografii artystycznej przełomu XIX i XX wieku.
Pochodził z rodziny szlacheckiej Hubal-Dobrzańskich herbu Leliwa z Dobrej (rodzice: Józef Kwiryn i Leontyna z Rudzkich) o silnych tradycjach patriotycznych i niepodległościowych. Studiował medycynę, którą porzucił po 5 latach nauki na rzecz pasji podróżniczej. Fotografią zainteresował się w 1893 roku, gdy dostał od kolegi aparat marki Steinheil, z którym wyruszył w podróż do Egiptu. Podczas 2-tygodniowej wycieczki po Nilu Dobrzański wykonał oraz samodzielnie wywołał 500 zdjęć, docenionych z uwagi na ich wysokie walory artystyczne. Rozpoczął wówczas współpracę z „Tygodnikiem Ilustrowanym” jako pierwszy etatowy fotoreporter, zdając obszerne cotygodniowe fotorelacje ze swoich afrykańskich podróży.
Odbył wiele wypraw podróżniczych, m.in. do Abacji, Hercegowiny, Czarnogóry, Dubrownika, Algieru, Egiptu, na Saharę i Lazurowe Wybrzeże oraz do Cannes. Podczas wypraw wykonywał obszerną dokumentację fotograficzną, prezentowaną później na licznych wystawach polskich i zagranicznych. Był laureatem wielu nagród fotograficznych: na wystawie międzynarodowej w Aleksandrii w 1895 roku zdobył dwie pierwsze nagrody oraz 2 medale za portrety i zdjęcia w ruchu; w 1896 roku otrzymał pierwszą nagrodę na wystawie w Hamburgu, a w 1897 roku złoty medal na wystawie fotograficznej w Paryżu za reportaż podróżniczy. W 1901 roku zdobył pierwszą nagrodę na pierwszej wystawie fotograficznej zorganizowanej w Warszawie, główną nagrodę w konkursie fotograficznym „Tygodnika Ilustrowanego”, złote medale na wystawach pocztówek oraz drugą nagrodę w konkursie etnograficznym zorganizowanym przez Towarzystwo Fotograficzne Warszawskie. Wprowadził polską fotografię artystyczną na arenę światową, był pierwszym, który prezentował fotografię autorską na wystawie zagranicznej jako twórca indywidualny, a nie reprezentant zakładu zawodowego. 
Dobrzański publikował na łamach prasy, m.in. w „Fotografie Warszawskim”, „Tygodniku Ilustrowanym”, „Strand Magazine” i prestiżowym magazynie „Photographische Mitteilungen” oraz rozpowszechniał reprodukcje swoich zdjęć w formie kart pocztowych. W 1898 roku cykl jego fotografii posłużył jako ilustracje do powieści „Filles d'Orient”  Louisa Gastine'a, autora poczytnych wówczas powieści przygodowych. Był też autorem licznych portretów znanych osobistości końca XIX wieku, m.in. Jacka Malczewskiego, Stanisława Przybyszewskiego i Władysława Reymonta. Wszechstronność Dobrzańskiego pozwoliła mu zarówno na wykonywanie reprodukcji malarskich, dokumentowanie polskich zabytków, folkloru i scen rodzajowych, fotografii pejzażowej i przyrodniczej oraz cenionych wówczas zdjęć w ruchu. 
Łukasz Dobrzański zmarł przedwcześnie w wieku 45 lat w Krakowie, został pochowany na Cmentarzu Rakowickim. Spadkobiercą jego twórczego dorobku artystycznego po śmierci zostało Polskie Towarzystwo Miłośników Fotografii w Warszawie, a od 1915 roku również Towarzystwo Opieki nad Zabytkami Przeszłości, którego kolekcja znajduje się obecnie w Instytucie Sztuki Polskiej Akademii Nauk. Fotografie Łukasza Dobrzańskiego znajdują się również w zbiorach Muzeum Fotografii w Krakowie i Biblioteki Narodowej. 

Bibliografia:
Wacław Żdżarski, Historia fotografii warszawskiej, Państwowe Wydawnictwo Naukowe 1974, str. 114–121.
Fotograf Warszawski. Miesięcznik poświęcony fotografii i naukom z nią związanym, Nr. 2, Luty 1906.




Twórca

Twórcy Barszczewski Leon
fotograf

Barszczewski Leon

20 lutego 1849 - 22 marca 1910

Okres działalności: 1876 - 1910

Polski badacz, topograf, geolog, etnograf, archeolog, przyrodnik i glacjolog, pułkownik armii Imperium Rosyjskiego. Urodzony w Warszawie, dzieciństwo spędził w Ukrainie, w rodzinie o tradycjach patriotycznych. Po przedwczesnej śmierci rodziców - Szymona i Adelajdy z Nowickich, trafił do Czerkas k. Kijowa, pod opiekę starszej siostry, a następnie wraz z dwoma braćmi został wzięty pod rosyjską opiekę rządową i wysłany do Gimnazjum Wojskowego im. św. Włodzimierza w Kijowie. Ukończył II Konstantynowską Szkołę Piechoty w Petersburgu oraz szkołę junkrów w Odessie. Pozostając w służbie w wojsku carskiej Rosji, służył w 55. Podolskim Pułku Piechoty w Besarabii i Guberni Chersońskiej, skąd w 1876 roku, na własną prośbę, został przeniesiony do oddziału topograficznego batalionu w Samarkandzie, gdzie przebywał do 1897 roku. W 1880 roku w Samarkandzie poślubił Irenę Niedźwiecką, z którą miał pięcioro dzieci: Wiktorię (po mężu Szweryn), Jadwigę (Michałowską), Irenę (Rudnicką), Annę (Strojecką) i Leonarda.
Technik fotograficznych uczył się podczas służby wojskowej około 1876 roku, od malarza akwarelisty i fotografa Mikołaja Osipowa. Przełomowym momentem była dla niego znajomość z francuskim podróżnikiem i fotografem Nadarem - jednym z najważniejszych fotografów XIX-wiecznych i pionierem fotografii plenerowej, który dzielił się z nim doświadczeniami fotograficznymi. Uczestniczył w ponad dwudziestu wyprawach na terytoria dawnego Turkiestanu, Emiratu Buchary, Chanatów Badachszanu i Darwazu oraz do Mazar-i Szarif w Afganistanie. Tereny, po których podróżował, leżą obecnie w granicach Uzbekistanu, Tadżykistanu, Kirgistanu, Turkmenistanu i Afganistanu. Był cenionym towarzyszem wypraw wielu europejskich podróżników i naukowców, m.in.: Pierre’a Gabriela Bonvalota i Jeana Chaffanjona, ukraińskiego botanika Władimira I. Lipskiego i rosyjskiego antropologa i etnografa Iwana Ł. Jaworskiego. Podczas podróży Barszczewski badał szlaki komunikacyjne pogranicza z Chinami i Afganistanem, opracowywał mapy i nierzadko jako pierwszy Europejczyk dokumentował fotograficznie krajobrazy, architekturę i sceny z życia codziennego mieszkańców odwiedzanych rejonów. W dziennikach z podróży zapisywał obserwacje przyrodnicze, botaniczne, zoologiczne, geograficzne i geologiczne. Był również odkrywcą pokładów złóż rud metali i kamieni szlachetnych, w tym złota, diamentów, nefrytu i lapis lazuli oraz jako pierwszy polski glacjolog prowadził pionierskie badania lodowców w Górach Zerawszańskich i Hissarskich, a jeden z lodowców południowego zbocza Grzbietu Hissarskiego został nazwany jego imieniem. 
Leon Barszczewski był też współorganizatorem wypraw naukowych dla badaczy rosyjskich. Od jego nazwiska wzięła nazwę roślina znana jako „czosnek Barszczewskiego” (Allium barsczewskii Lipsky). Jako jeden z pierwszych prowadził badania archeologiczne na wzgórzu Afrasiab – lokalizacji starożytnej Samarkandy. Zgromadzoną tam kolekcję okazów przyrodniczych, archeologicznych i etnograficznych przekazał Samarkandzie celem utworzenia tamtejszego Muzeum. 
Wartość badań Leona Barszczewskiego doceniły liczne środowiska naukowe, m.in.: Cesarskie Rosyjskie Towarzystwo Geograficzne w Petersburgu, Rosyjskie Towarzystwo Aklimatyzacji Geograficznej i Botanicznej w Moskwie, Cesarskie Moskiewskie Towarzystwo Badaczy Przyrody oraz Rosyjskie Cesarskie Towarzystwo Ichtiologiczne. Otrzymał też liczne odznaczenia, m.in.: Złotą Gwiazdę Emira Buchary, Order Świętego Włodzimierza IV klasy, Order Świętej Anny III klasy, Order Świętego Stanisława III klasy oraz ordery carskie.
Po zakończeniu służby w Azji Środkowej na własną prośbę został przeniesiony do Siedlec, gdzie w roku 1904 ufundował Szkołę Handlową dla dziewcząt (obecne II Liceum Ogólnokształcące im. św. Królowej Jadwigi). W lipcu 1904 roku został powołany na wojnę rosyjsko-japońską, na front w Harbinie. Po przejściu na emeryturę w 1906 roku, odbywał podróże po Europie, m.in. do Belgii, Francji i Szwajcarii. Zmarł tragicznie 22 marca 1910 roku w Częstochowie. Jego szczątki spoczywają w grobie rodzinnym na Cmentarzu Stare Powązki w Warszawie.
Leon Barszczewski jest autorem około 800 fotografii dokumentujących kraje Azji Środkowej końca XIX wieku, co stanowi najliczniejszą w Polsce kolekcję fotograficzną pozostawioną ówcześnie przez polskiego podróżnika, zawierającą zbiór unikatowych na skalę światową fotografii dokumentujących ginący świat dawnej Buchary, Samarkandy, pamirskich koczowników i chanatów Dachu Świata. Jego fotografie były nagradzane złotymi medalami na wystawach fotograficznych: w 1895 roku w Paryżu za zdjęcia lodowców azjatyckich oraz w 1901 roku w Warszawie za „Azjatyckie widoki i sceny rodzajowe wschodnie”. W 2009 roku w Muzeum Śląska Opolskiego w Opolu odbyła się monograficzna wystawa zdjęć Leona Barszczewskiego, prezentowana następnie w 2010 roku w Domu Polonii w Warszawie. Fotografie oraz materiały archiwalne autorstwa Leona Barszczewskiego znajdują się w kolekcjach Muzeum Fotografii w Krakowie oraz Polskiej Akademii Nauk Archiwum w Warszawie.