Okres działalności: 1913 - 1951

Balda Werk Max Baldeweg - w 1908 Max Baldeweg założył wytwórnię sprzętu fotograficznego o nazwie Balda. Początkowo firma produkowała jedynie akcesoria fotograficzne, takie jak migawki czy samowyzwalacze, ale po kilku latach wypuściła na rynek także własne aparaty fotograficzne. Począwszy od 1913 firma zaczęła nosić nazwę Balda Werk Max Baldeweg. Po zakończeniu II wojny światowej firma mająca siedzibę w radzieckiej strefie okupacyjnej została znacjonalizowana (1946), natomiast Max Baldeweg uciekł do Niemiec Zachodnich i założył tam firmę Balda Werk-Bünde. W wyniku toczącego się w następnych latach sporu o nazwę wschodnioniemiecka Balda począwszy od 1951 zaczęła nosić nazwę Belca Werk. Kres samodzielności tej firmy przyniósł 1956, kiedy została ona wchłonięta przez VEB Kamera Werke Niedersedlitz.

27 września 1927 - 10 maja 2009

Fotografik, architekt, pedagog, taternik. Lwowiak od 1945 roku mieszkający w Krakowie. Absolwent Wydziału Architektury Politechniki Krakowskiej. Od 1957 roku członek ZPAF z legitymacją nr 41. Współtwórca – z Wojciechem Plewińskim i Wacławem Nowakiem – nieformalnej grupy artystycznej „Domino”, znanej później pod nazwą „Grupa Trzech”. Od 1958 roku wiceprezes Zarządu Krakowskiego Oddziału ZPAF, w latach 1967–1976 przewodniczący Komisji Artystycznej przy Zarządzie Głównym ZPAF, a od 1973 roku członek honorowy ZPAF. 

Okres działalności: 1928 - 1939

Rex Film - firma dystrybucyjno-filmowa założona w 1928 przez dziennikarza filmowego Józefa Rosena (ur. 1903 – zm. 1943), w ramach jej działalności powstało 13 produkcji. Rosen był redaktorem w miesięczniku „Kinema”, tygodniku „Nowości Filmowe” i „Kino Dla Wszystkich”, prowadził dział filmowy w „Kurierze Polskim”, prowadził również wykłady w szkole filmowej Michała Machwica. Był jednym z najbliższych współpracowników Michała Waszyńskiego. Podzielał jego poglądy i ambicje, by promować polskie filmy za granicą. Jednym z ich pomysłów było angażowanie do polskich produkcji znanych aktorów europejskich. Józef Rosen aktywnie działał też na rzecz rozwoju „kinematografii słowiańskiej” i produkcji filmów wspólnie z krajami sąsiednimi. W latach 1933–1936 był wiceprezesem Polskiego Związku Producentów Filmowych. Po wybuchu II wojny światowej przedostał się do Wilna. W latach 1940–1941 kierował tam polskim Teatrem Miniatur. Rok później, w wyniku denuncjacji, został zamordowany przez gestapo. Bibliografia: Biskupski Ł., Laboratorium i atelier Falanga. Strategie biznesowe i znaczenie w przemyśle filmowym dwudziestolecia międzywojennego w Polsce, „Kwartalnik Filmowy” 2019 (108), s. 130-149. https://filmpolski.pl/fp/index.php?osoba=11108497 [dostęp: 19.03.2021]. https://www.sfp.org.pl/osoba,2738,1,39450,Jozef-Rosen.html [dostęp: 19.03.2021]. http://www.nitrofilm.pl/strona/lang:pl/filmy/osoby_info/357/rosen,j-zef.html [dostęp: 19.03.2021].

1972 -

Georgia Krawiec - polsko-niemiecka artystka związana z Warszawą i Berlinem. Studiowała na Uniwersytecie w Siegen. Tematyka jej dzieł oscyluje wokół zagadnień tożsamości, przemijania czasu oraz współczesnych metod inwigilacji jednostek w społeczeństwie. Specjalizuje się przede wszystkim w technice fotografii otworkowej oraz współorganizuje związane z nią wydarzenia (Światowy Dzień Fotografii Otworkowej, Ogólnopolski Festiwal Fotografii Otworkowej). Posługuje się także innymi mediami historycznymi, takimi jak cyjanotypia, luksografia czy kalotypia. Tworzy kolaże, fotoinstalacje oraz własny sprzęt fotograficzny. W swoich pracach zwraca uwagę na sam proces rejestrowania rzeczywistości, podważając jego oczywistość oraz próbując na nowo odkryć przed współczesnością działanie camera obscura. Często porusza kwestię prawdziwości obrazu fotograficznego, na przykład w cyklu „Oczy Boga”. Uznanie zdobyła w 2004, po wydaniu serii ujęć pałacu Kultury w Warszawie zatytułowanej: „PAŁAC- moja miłość”. W 2010 powstał pierwszy cykl autoportretów „EXodus”, podejmujący dialog zarówno z surrealizmem jak i ogólną, wizualną tradycją portretowania. Należy do Związku Polskich Artystów Fotografików oraz berlińskiego „ep.contemporary”. Poza działalnością artystyczną publikuje artykuły oraz prowadzi cykle warsztatów i wykładów. Bibliografia: Strona internetowa artystki: http://georgiakrawiec.net/bio [dostęp: 05.03.2021]. Zobacz więcej: https://culture.pl/pl/tworca/georgia-krawiec [dostęp: 05.03.2021].

18.01.1900 - 01.01.1970

Hugo Jäger - fotograf, w latach 1936–1945 pracował dla osobistego fotografa Adolfa Hitlera, Heinricha Hoffmanna. Dzięki temu miał bezpośredni dostęp do dyktatora i jego otoczenia. Był jednym z prekursorów kolorowej fotografii – tworzył na materiałach Agfy. Po przegranej wojnie udało mu się ukryć koło Monachium około 2000 negatywów, które w latach 60. XX w. odsprzedał magazynowi „Life”. Oprócz prywatnych i publicznych zdjęć Adolfa Hitlera zachowały się fotografie z niemieckiej inwazji na Polskę, zniszczonej Warszawy, zdjęcia z żydowskiego Kutna oraz z warszawskiego getta. Jäger jest autorem albumu „Die Soldaten des Führers im Felde” (Żołnierze Führera na froncie) z serią propagandowych fotografii stereoskopowych, przedstawiających działania wojenne w Polsce we wrześniu 1939 i kapitulację Warszawy. Album opublikowany został przez wydawnictwo Raumbild-Verlag Otto Schonstein K.G.

06.02.1948 -

Anna Musiałówna – urodzona w Suchedniowie fotoreporterka, od 11 roku życia mieszkająca w Warszawie. Ukończyła tam Państwową Średnią Szkołę Baletową, była tancerką Teatru Wielkiego. Po kontuzji kolana zajęła się fotografią. W 1972 zaczęła współpracować z „itd.”, potem publikowała też w „Razem”, „Na Przełaj”, „Przyjaciółce”, od 1996 w „Polityce”. W 2008 była kuratorką wystaw „Polska lat 70.” i „Warszawa”, w 2014 też „Droga przez Polskę” i „Warszawa”. Musiałówna to również współzałożycielka Stowarzyszenia Dokumentalistów „Droga”, skupiającego fotoreporterów prasowych, którzy od lat 70. XX w. śledzą zachodzące w kraju zmiany. Jej fotografie znajdują się m.in. w zbiorach Muzeum Fotografii w Krakowie i w Fototece ZPAF. Zobacz więcej: http://musialowna.com/ [dostęp: 17.05.2020].

12.08.1958 -

Wojciech Korsak - urodzony w Gdańsku fotograf, wykładowca, podróżnik. Studiował filologię polską ze specjalizacją teatrologia na Uniwersytecie Gdańskim. Fotografią zainteresowany od najmłodszych lat, już od 5 roku życia tworzył pierwsze portrety. Od 1998 jest członkiem ZPAF. Na lata 1985–2006 przypada jego działalność w Paryżu (1 Allee des Monegasques 91-300 Massy), w późniejszym czasie powrócił do miasta rodzinnego, wykładał w Trójmiejskiej Szkole Fotografii. Specjalizuje się w czarno-białej fotografii analogowej, która wyróżnia się delikatnymi, subtelnymi zbliżeniami. Zajmuje się m.in. fotografią modową, muzealną i portretami, ale niemal dekadę poświęcił na uwiecznianie Wieży Eiffla. Jego albumy i pomniejsze publikacje (wydawane głównie od 1997) wielokrotnie wyróżniano, także we Francji. Miał ponad 25 indywidualnych wystaw, głównie od lat 90. XX w. (m.in.: w Paryżu, Waszyngtonie, Houston i Alabamie). W Polsce jego prace można było oglądać w Warszawie, Krakowie, Wrocławiu, Gdańsku. Wielokrotnie również występował w radiu i telewizji. Prace Korsaka znaleźć można w kolekcjach Muzeum Fotografii w Krakowie oraz Muzeum Narodowego we Wrocławiu. Zobacz więcej: http://www.zpafgdansk.pl/galeria/wojciech-korsak/ [dostęp: 10.03.2021]. https://www.facebook.com/Wojtek-Korsak-Fotografia-774101479466192/4 [dostęp: 10.03.2021].

Okres działalności: 1860 - 1950

Giacomo Brogi Fotografo Editore - włoski zakład fotograficzny założony przez Giacomo Brogiego (ur. 6 kwietnia 1822 – zm. 29 listopada 1881). Brogi uczył się zawodu w atelier Achillesa Parisa, jednak równolegle zajmował się także kaligrafią oraz retuszem miedziorytów w studio Luigiego Bardiego. Zaczął samodzielnie fotografować w 1856, a swój pierwszy zakład, pod nazwą „Giacomo Brogi Fotografo”, otworzył cztery lata później we Florencji przy Via Tornabuoni 1. Już w następnym roku wziął udział w międzynarodowej wystawie we Florencji. W 1862 odbył swoją pierwszą wyprawę do Palestyny, co zaowocowało wydaniem albumu z sześćdziesięcioma wedutami oraz krajobrazami z tego regionu. Wkrótce Brogi zajął się również fotografowaniem oraz reprodukowaniem dzieł sztuki, które wystawiał, wraz z ofertą portretową, w kilku swoich sklepach, m. in. w czynnym od 1865 lokalu przy 79 Corso dei Tintori. W latach 70. XIX w. swoje prace eksponował na kilku ważnych wystawach w Forli czy Wiedniu. Również w tym czasie sprezentował swój palestyński album królom Włoch, Wiktorowi Emanuelowi II oraz Humbertowi I, który to mianował go swoim nadwornym fotografem. Wraz ze wzrostem popularności, Brogi otworzył sieć sklepów w najbardziej turystycznych ośrodkach kraju: Rzymie (via del Corso 419), Neapolu (Piazza dei Martiri) oraz Siennie (via Cavour 6.). Ostatni lokal został założony już w 1909 przez jego syna, Carlo, co świadczyło o znakomitym rozwoju firmy. Pierwszy katalog zakładu, zatytułowany „Firenze e Toscana catalogo” został opublikowany w 1878, a wydane drukiem fotografie i grafiki Brogiego sprzedano na rynek europejski, gdzie szczególnie popularne stały się we Francji, dzięki pośrednictwu Adolphe’a Giraudona. Od 1879 do 1880 powstała jedna z najbardziej znanych serii artysty, czyli widoki pompejańskie, które były pierwszym fotograficznym ujęciem ruin. Odbitki zostały wystawione, już przy udziale Carlo, na wystawie w Mediolanie, gdzie zdobyły srebrny medal. Te same prace uzyskały również pierwszą nagrodę w kategorii fotografii krajobrazowej oraz fotografii architektury w Melbourne. Wkrótce po tych sukcesach Giacomo Brogi zmarł, a jego zakład przejął wspomniany już syn, Carlo (ur. 1850 – zm. 1925) oraz jego brat, Alfredo (zm. 1925). Specjalizowali się przede wszystkim w fotograficznych reprodukcjach dzieł malarskich, zaangażowani byli w działalność Włoskiego Towarzystwa Fotograficznego oraz współpracowali z jednymi z najbardziej popularnych firm branżowych w kraju, mi. In. Fratelli Alinari. Carlo jako jeden z pierwszych artystów zastrzegł swoje dzieła znakiem „Riproduzione Interdita” (powielanie zabronione bez autoryzacji autora). Po śmierci braci działalność zakładu kontynuowała ich siostra, Eugenia, ale kolejny rozwój firmie przyniósł dopiero 1940, kiedy została przejęta przez jej syna, Giorgia, oraz jego wspólnika Gino Malenottiego. Znani byli ze znakomitych reprodukcji dzieł rzeźbiarskich. Ostateczny kryzys nadszedł wraz z drugą wojną światową i bombardowaniem w 1944 roku oraz powodzią w roku 1966, która zniszczyła część archiwów studia. Zobacz więcej: Carlo Brogi. Bibliografia: Encyclopedia of Nineteenth-Century Photography, red. Hannavy J., New York 2008.

1830 ? - 13 sierpnia 1896

Niezwykle ceniony fotograf angielski, specjalizujący się w fotografii stereoskopowej, głównie o tematyce krajobrazowej. Urodził się w pobliżu Trowbridge w hrabstwie Wiltshire około 1830 roku (źródła podają także Londyn i rok 1816). England rozpoczął karierę w latach 40. XIX w. jako asystent fotografa w pracowni dagerotypowej. W 1854 został członkiem London Stereoscopic Company (LSC), stając się wkrótce jego najbardziej utalentowanym fotografem. Około 1859 roku z ramienia LSC odbył kilka podróży, m.in. do Irlandii, Ameryki i Paryża. W ich efekcie przywiózł serię fotografii stereoskopowych z USA i Kanady, które były pierwszymi stereoskopowymi widokami Ameryki Północnej rozpowszechnianymi w dużych ilościach w Europie. Około 1863 William England opuścił LSC, by pracować niezależnie. Założył własne studio w Londynie przy St. James's Square nr 7, gdzie mieszkał do swojej śmierci. Podróżował po Francji, Niemczech, Szwajcarii i Włoszech, wykonując bardzo cenione i chętnie kupowane serie fotografii stereoskopowych, w tym serię widoków alpejskich. Zdjęcia Englanda przedstawiały zarówno widoki tętniących życiem miast, zabytki architektury, jak i cuda natury. W późniejszych latach England aktywnie działał w kilku organizacjach fotograficznych, w tym w London Photographic Society i Photographic Society of Great Britain. Był członkiem-założycielem powstałej w 1886 Konwencji Fotograficznej Zjednoczonego Królestwa. Zmarł 13 sierpnia 1896 w Londynie. 

1868 - 1928

Okres działalności: 1908 - 1928

Tadeusz Rząca - polski fotograf amator, przedsiębiorca. Był synem krakowskiego przedsiębiorcy Karola Rzący (założyciela i właściciela „Fabryki Wody Sodowej i Wód Sztucznych i Mineralnych” w Krakowie przy ulicy św. Gertrudy 4) i Klementyny z Borschilów Rzącowej. Ożenił się z Marią Heurteux, córką Aleksandra Heurteux i Wiktorii z Brzuchnalskich, z którą miał dwoje dzieci: Zofię i Tadeusza. Początkowo prowadził firmę ojca, równocześnie poświęcając się swojej pasji, jaką była fotografia. Często jeździł do Francji, stamtąd przywoził nowinki fotograficzne. Był członkiem założycielem i członkiem zarządu krakowskiego Towarzystwa Fotografów Amatorów. W ramach swojej działalności w latach 1908–1910 prowadził odczyty i pokazy slajdów. 24 października 1908 otrzymał II nagrodę w konkursie Towarzystwa Miłośników Historii i Zabytków Krakowa. Zawodowo zajmował się fotografią współpracując z Tadeuszem Jabłońskim, krakowskim fotografem i poligrafem, prowadzącym zakład fotografii i reprodukcji przy ulicy Franciszkańskiej 4. Rząca zajmował się tam również cynkografią i drukiem barwnym. Z Tadeuszem Jabłońskim pracował w latach 1896–1902, a od 1906 jako wspólnik niejawny. W roku 1922 wydał album „Malownicza Polska. Ziemia krakowska” nakładem Księgarni Wydawniczej H. Altenberga we Lwowie. Jest to prawdopodobnie pierwsza polska książka z ilustracjami zrobionymi na podstawie kolorowych fotografii. Bibliografia: Koziński J., Fotografia Krakowska, Kraków 1978, s. 113-114.