1972 -

Tomasz Saciłowski - urodził się w Warszawie, gdzie mieszka i pracuje. Artysta wizualny posługujący się fotografią. W latach 2004–2008 wydawca i redaktor fanzinu fotograficznego „Trzaskopismo”. Autor muzyki i wydarzeń performatywnych oraz projektów, do których realizacji zaprasza znajomych artystów. Saciłowski bada medium fotograficzne. Skupiając się na jego aspektach technologicznych i efektach wizualnych, jakie one generują, prowadzi równocześnie intrygującą grę z tradycją malarstwa nowoczesnego. Swe prace opiera zasadniczo na materiale „znalezionym” – odpadach po procesie D2T2, czyli zużytej trójkolorowej taśmie CMYO, będącej właściwie śladem po zdjęciach. Przezroczysta taśma służy Saciłowskiemu jako diapozytyw, z którego następnie drukowane jest powiększenie na Fuji Flex, czyli najbardziej błyszczącym nośniku. Pracuje z materiałami transparentnymi takimi jak Duraclear, Duratrans, błony fotograficzne, taśmy filmowe, poddając je skomplikowanej obróbce i analizując zapis czystego światła. Wychodząc od skomplikowanych, wręcz hermetycznych zagadnień fotochemicznych, Saciłowski dochodzi do refleksji estetycznych. Tworzy niezwykle intensywne wizualnie i estetyczne obrazy – figuralne duchy/powidoki pierwotnych, niekiedy bardzo intymnych zdjęć lub czysto abstrakcyjne kompozycje. Artysta pokazywał swe prace na licznych wystawach indywidulanych („Zawężenie pola przedmiotowego zasięgu:, Centrum Sztuki Współczesnej Zamek Ujazdowski, Warszawa, 2008; Pierre Le‘ Verson, Hairstyling and Beauty Salon, Piktogram, Warszawa, 2008; Działka, praca, edukacja (Przeniesienie galerii na działkę pracowniczą), Galeria Le Guern, Warszawa, 2009; Retrospektywa, Galeria Le Guern, Warszawa, 2001; D2T2, Piktogram, Warszawa, 2016; „CLFN”, Zachęta – Narodowa Galeria Sztuki, Warszawa, 2017,”Half”, Kunstlerhaus Bahnhof Sagehorn, 2019) oraz zbiorowych (Antyfotografie, Galeria Miejska Arsenał, Poznań, 2007; Efekt czerwonych oczu, CSW Zamek Ujazdowski, Warszawa, 2008; „Prose pour des Esseintes”, Karma International, Zurych, 2009; Jestem na prawie każdej wystawie, Zachęta - Narodowa Galeria Sztuki, Warszawa, 2011; The Artists, Zachęta - Narodowa Galeria Sztuki, Warszawa, 2013; Czysta formalność, Galeria Labirynt, Lublin, 2015; Wyświetlanie widzenia, Galeria Salon Akademii, Warszawa, 2016; Forma i nieprzedstawialne, Mazowieckie Centrum Sztuki Współczesnej „Elektrownia”, Radom, 2016). Bibliografia: Opałka E., Memy, debilne pozy, komiksy i złote myśli. Rozmowa z Tomkiem Saciłowskim, „Szum”, 12.03.2016. Dostępny: https://magazynszum.pl/memy-debilne-jakies-pozy-komiksy-i-zlote-mysli-rozmowa-z-tomkiem-sacilowskim/ (dostęp: 12.03.2021). Szabłowski S, Po naturze, po zdjęciach, po fotografii, „Przekrój”, 09.09. 2017. Dostępny: https://przekroj.pl/kultura/po-naturze-po-zdjeciach-po-fotografii-stach-szablowski (dostęp: 12.03.2021).

21.01.1975 -

Szymon Rogiński - urodził się w Gdańsku, mieszka w Warszawie. Fotograf. Studiował aktorstwo w School on Wheels of the Derevo Theatre (Niemcy, Holandia, 1997–1998) oraz fotografię w Studium Fotografii Artystycznej w Gdańsku (1997–1999). Szymon Rogiński tworzy projekty fotograficzne będące ponowoczesnym rozwinięciem formuły fotografii dokumentalnej i krajobrazowej, które opierają się na indywidualistycznym i subiektywnym interpretowaniu głównie polskiej rzeczywistości. Najbardziej znane cykle Rogińskiego to Polska (Poland Synthesis) (2003–2006) i Projekt UFO (2007). W obu ważnym środkiem wyrazu jest gra światła i ciemności. Nokturny służą artyście do zaprezentowania tajemniczości i niesamowitości współczesnych polskich krajobrazów. Autor wystaw indywidualnych (m.in. Projekt UFO, Galeria Biała, Lublin, 2007; Projekt UFO, 20th Photo Biennale, Saloniki, 2008; Projekt UFO, galeria appendix 2, Warszawa, 2009; Czerń, Galeria Aleksander Bruno, Warszawa, 2014), brał także udział w wielu wystawach zbiorowych (m.in. Zasiedzenie, Galeria Arsenał, Poznań, 2004; Nowi dokumentaliści, Centrum Sztuki Współczesnej Zamek Ujazdowski, Warszawa i Galeria Narodowa, Bratysława (Słowacja), 2006; The End My Friend - Spielhaus Morrisson Gallery, Berlin, 2005; Antyfotografie, Galeria Miejska Arsenał, Poznań (podczas Biennale Fotografii), 2007; Efekt czerwonych oczu, Centrum Sztuki Współczesnej Zamek Ujazdowski, Warszawa, 2008; Urbanity. Twenty Years Later, Praga, Berlin, Bratysława, Budapeszt, Ljubljana, Wiedeń, 2009; Temps d'Images, Centrum Sztuki Współczesnej Zamek Ujazdowski, Warszawa, 2009; Take a Look at Me Now, Sainsbury Art Center, Norwich, Wielka Brytania, 2009; Tribute to Jerzy Lewczyński,WARTO ZAPAMIĘTAĆ, Galeria Asymetria, Warszawa, 2015; Lux, Fundacja Archeologia Fotgorafii, Warszawa 2016). Zobacz więcej: https://culture.pl/pl/tworca/szymon-roginski (dostęp: 12.03.2021). https://en.wikipedia.org/wiki/Szymon_Rogi%C5%84ski (dostęp: 12.03.2021).

1975 -

Nicolas (Mikołaj) Grospierre - urodził się w Genewie, obecnie mieszka w Warszawie. Fotograf. Autor projektów fotograficznych, jako formę wypowiedzi artystycznej wykorzystuje też instalację oraz działania in situ. Studiował nauki polityczne w Institut d’études politiques de Paris oraz London School of Economics. Otrzymał Paszport „Polityki” w kategorii Sztuki wizualne (2011). Grospierre, początkowo zajmujący się portretem (Portret społeczności: Kamionka, 2001), obecnie znany jest głównie jako fotograf architektury. Przedmiotem jego zainteresowania jest m.in. architektura modernistyczna. Fotografując budynki powstałe w czasach PRL-u, włącza się w ciąg wypowiedzi komentujących i analizujących minioną epokę oraz pokazujących funkcjonowanie pozostałości po modernizmie. Zdjęcia Grospierre’a to doskonałe wizualizacje rzeczywistości stworzonej w czasach modernistycznych, a funkcjonujących już po upadku tej utopijnej wizji. Autor wielu wystaw indywidualnych (m.in. Biblioteka, Pałac Starej Książki, Warszawa, 2006; Mauzoleum (z Olgą Mokrzycką) - Trybuna Honorowa Pałacu Kultury i Nauki, Warszawa, 2007; Hydroklinika - Artist's House, Jerozolima, 2009; Location One, Nowy Jork (z Kaeko Mizukoshi), 2009; Kunstkamera, Centrum Sztuki Współczesnej Zamek Ujazdowski, Warszawa, 2009; Ambasada, Gallery Platan, Budapeszt, 2013; Owalne gabinety, Maison de la Photographie, Lille, 2014; Modern Forms. A Subjective Atlas of 20th Century Architecture, Architecture Association, Londyn 2016; Heliosophia, Alarcon Criado Gallery, Sewilla 2017; Subiektywny atlas architektury modernistycznej, Instytut Fotografii Fort, Warszawa 2019; Longue Durée, Galeria Pola Magnetyczne, Warszawa 2019 z Nelly Agassi), brał także udział w wystawach zbiorowych (Blok-Osiedle- Mieszkanie, Galeria Działań i Galeria Raster, Warszawa, 2002; Die Nacht is meine Welt - Rebell Minds Gallery, Berlin, 2004; Nowi dokumentaliści, Centrum Sztuki Współczesnej Zamek Ujazdowski, Warszawa, 2006; Where the East Ends, Nassauischer Kunstverein, Wiesbaden, 2008; Efekt czerwonych oczu, Centrum Sztuki Współczesnej Zamek Ujazdowski, 2008; Take a Look at Me Now- Sainsbury Centre for Visual Arts, Norwich, 2009, Życie. Instrukcja. Wystawa inspirowana twórczością Georges’a Pereca, Zachęta Narodowa Galeria Sztuki, Warszawa 2017; Późna Polskość. Formy narodowej tożsamości po 1989 roku, Centrum Sztuki Współczesnej Zamek Ujazdowski, Warszawa 2017). W 2008 brał udział w 11. Międzynarodowym Biennale Architektury w Wenecji. Jego zdjęcia sześciu budynków powstałych w ostatnich latach w Polsce były częścią nagrodzonego Złotym Lwem projektu Hotel Polonia. Zobacz więcej: https://culture.pl/pl/tworca/nicolas-mikolaj-grospierre (dostęp: 12.03.2021). https://www.grospierre.art.pl/about/ (dostęp: 12.03.2021).

1970 -

Andrzej Tobis - urodził się w Wieluniu, mieszka i pracuje w Katowicach. Artysta wizualny, malarz, fotograf. Absolwent krakowskiej Akademii Sztuk Pięknych (filia w Katowicach). Jest autorem konceptualnego projektu lingwistyczno-wizualnego A–Z (gabloty edukacyjne), którego pierwsza odsłona odbyła się w 2007 w Galerii Kronika w Bytomiu. Prowadzi w nim błyskotliwą grę z realiami i skojarzeniami, współczesnością i przeszłością, osiągając specyficznie absurdalny efekt. W przewrotny sposób gra również z wieloznacznością translacji oraz przystawalnością lub jej brakiem między obrazem i słowem. Wybrane wystawy indywidualne: A-Z (Schaukästen als Bildungseinrichtung), Instytut Polski w Berlinie, 2008; A-Z (Gabloty edukacyjne), Centrum Sztuki Współczesnej Znaki Czasu Toruń, 2010; A-Z (Diccionario ilustrado), wystawa indywidualna w ramach programu głównego XIX Międzynarodowego Festiwalu fotografii i sztuk wizualnych PHotoEspaña 2016, Museo Lazáro Galdiano, Madryt, 2016. Wybrane wystawy zbiorowe: Efekt czerwonych oczu. Fotografia polska XXI wieku, Centrum Sztuki Współczesnej Zamek Ujazdowski, Warszawa, 2008; Ziemie Podwójnie odzyskane. Bogdan Łopieński, Andrzej Tobis, Krzysztof Żwirblis, Zachęta Narodowa Galeria Sztuki, Warszawa, 2012; Obrazy Miasta, Galeria Sztuki Współczesnej BWA, Katowice, 2015. Zobacz więcej: https://culture.pl/pl/tworca/andrzej-tobis (dostęp: 12.03.2021).

1973 -

Robert Kuśmirowski - urodził się w Łodzi, mieszka i pracuje w Lublinie. Artysta wizualny. Absolwent Wydziału Artystycznego Instytutu Sztuk Pięknych na Uniwersytecie Marii Curie-Skłodowskiej w Lublinie (studia w latach 1998–2003, dyplom z rzeźby). W roku akademickim 2002/03 przebywał na stypendium w Pracowni Metalu i Modelowania na Uniwersytecie Rennes 2 oraz Beaux-Arts Rennes. W działaniach artystycznych wykorzystuje różne sposoby ekspresji – instalację, performance, fotografię, rysunek. Główną osią zainteresowań artystycznych Kuśmirowskiego jest przeszłość i rekonstruująca ją pamięć. Często stosuje mistrzowski zabieg imitowania rzeczywistości, zwłaszcza efektów zniszczenia. Początkowo artysta odtwarzał niewielkie obiekty, jak bilety komunikacji miejskiej i zeszyty szkolne, z czasem jego realizacje osiągać zaczęły ogromne rozmiary, jak wagon towarowy czy studio nagraniowe. Jednym z interesujących artystę tematów jest obraz fotograficzny, powszechnie uważany za „skrzynkę pamięci” i wierną „zamrażarkę” rzeczywistości. Z podobną dokładnością, jak tworzone były przez niego trójwymiarowe atrapy rzeczywistości, powstają serie zdjęć uwiarygadniające historie wymyślone, aczkolwiek możliwe. Bardzo ważny dla twórczości Kuśmirowskiego jest wątek autobiograficzny. W ciągu swej kariery artystycznej wcielał się w wiele – głównie osadzonych w przeszłości – postaci (na przykład tajemniczy doktor Vernier). Jest autorem wielu wystaw indywidualnych w kraju i za granicą (m.in. Double V, Laboratorium, Centrum Sztuki Współczesnej Zamek Ujazdowski, Warszawa, 2003; D.O.M., Johnen und Schottle Galerie, Berlin, 2004; Usługi dla ludności, Galeria Potocka, Kraków, 2004; Yes I'm wsiór, Cysterna, Centrum Sztuki Współczesnej Zamek Ujazdowski, Warszawa, 2004; The Ornaments of Anatomy, Kunstverein, Hamburg, 2005; Masyw kolekcjonerski, Bunkier Sztuki, Kraków, 2009; After Nature, New Museum, Nowy Jork 2009; MSZ, czyli Muzeum Sztuki Zdeponowanej, Galeria Kronika, Bytom, 2011; Krew-Werk, Fundacja Galerii Foksal, Warszawa, 2016), a także brał udział w wielu wystawach zbiorowych (m. in. Wymarsz rowerowy, Galerie für Zeitgenössische Kunst, Lipsk, 2003; Palimpsest muzeum, Biennale Sztuki w Łodzi, Muzeum Historii Miasta Łodzi, 2004; Teatr niemożliwy, Kunsthalle, Wiedeń 2005, Barbican Art Center, Londyn, Wielka Brytania 2006; Zachęta Narodowa Galeria Sztuki, Warszawa 2006; Kwiaty naszego życia, CSW Znak Czasu, Toruń, 2008; Chasing Napoleon, Palais de Tokyo, Paryż, 2009; The Power of Fantasy, BOZAR, Bruksela, 2011). W 2006 roku brał udział w Berlin Biennale. Zobacz więcej: https://culture.pl/pl/tworca/robert-kusmirowski (dostęp: 12.03.2021) https://pl.wikipedia.org/wiki/Robert_Ku%C5%9Bmirowski (dostęp: 12.03.2021)

7 lutego 1932 - 4 sierpnia 1994

Okres działalności: 1958 - 1994

Urodzony w Warszawie fotograf i fotoreporter. Od 1964 roku był członkiem ZPAF, w środowisku postrzegany jako postać charyzmatyczna. Ukończył studia na wydziale Grafiki w Akademii Sztuk Pięknych w Warszawie. Na studia został przyjęty ze względu na przejawiany talent, przed ukończeniem liceum, bez matury. Dwukrotny laureat Ogólnopolskich Konkursów Fotografii Prasowej: za fotoreportaż „Spotkanie z posłem” (Bytów, 1962) i „Wizja lokalna” (1965). W 1975 roku otrzymał nagrodę im. Komisji Edukacji Narodowej jako część nagrody zbiorowej dla redakcji harcerskiego tygodnika „Na Przełaj”. Od 1957 roku pracował jako fotoreporter w czasopismach „Od nowa” (październik 1957–1959), „Polska” (1960-1965), „itd” (1959–1960 i 1964–1968), „Perspektywy” (1968–1970), „Interpress" (1970–1971), „Argumenty” (1971–1975) „Na Przełaj” (kierownik działu fotoreportażu, od 1975), „Świat”. W 1982 został zwolniony z pracy i odebrano mu sprzęt z powodu fotografowania ruchu Solidarność (począwszy od strajku w Stoczni Gdańskiej w 1980 roku). W latach 80. XX wieku wykonywał prace dla pisma „Powściągliwość i Praca”. 

1947 -

Okres działalności: 1976 -

Andrzej Polec - fotograf, dokumentalista. Na początku kariery współpracował z czasopismami „itd.”, „Na Przełaj” – potem publikował swoje fotografie m.in.: w magazynach „Paris Match”, „Epoca”, „Die Zeit”, „Panorama”, „Neuves Revue”, „Quick”, „Stern” i „Bunte”. Interesuje się etnicznymi aspektami religii, kultur i rytuałów w kontekście upływającego czasu. Spędził 18 miesięcy w Wietnamie, pracował w Afryce, Ameryce Południowej i krajach Europy Wschodniej. Opublikował książki: „Kreuzwege in Polen”, 1988; „Credo, Images of Christianity in Eastern Europe”, 1994; „Faith and Hope: The Kyivan Church in Communion with Rome 1596-1996”, 1997; „Na dalekiej Połoninie – Huculszczyzna dzisiaj”, 1997. Inne wydawnictwa: „Hucuły. Church In Need-Image of Christianity at the Beginning of the Third Millennium”, 2003; „Zapomniani. My Żydzi Kresowi”, 2006; „24 Stunden Leben der katcholischen Kirche”, 2005; „Polska – lata 70.”, 2008; „Fotoreporterzy”, red. Miskowiec M., 2017; „Ostrzej widzieć. Fotoreportaż w „itd.” 1960-1990”, red. Purzyńska M., 2020. Jego prace pokazywane były na wystawach: „Fotoreporterzy”, Muzeum Fotografii w Krakowie, 2017; „Ostrzej widzieć. Fotoreportaż w „itd.” 1960-1990”, Dom Spotkań z Historią, Warszawa 2020. Bibliografia: https://czasopismosztuka.pl/andrzej-polec/ [dostęp 15.03.2021]. Ostrzej widzieć. Fotoreportaż w „itd.” 1960-1990, red. Purzyńska M., Warszawa 2020.

07.03.1887 - 29.01.1949

Michał Józef Affanasowicz - urodzony w Petersburgu profesor doktor, inżynier mechanik, harcmistrz, fotograf amator. Ukończył gimnazjum w Grodnie w 1905, a następnie studiował na Politechnice Lwowskiej na Wydziale Budowy Maszyn i Wydziale Elektrycznym. Był członkiem Towarzystwa „Eleusis” oraz aktywnym uczestnikiem ruchu harcerskiego. W latach 1911–1912 praktykował w warsztatach „Undeground railways” (koleje podziemne) w Londynie. Jako asystent pracował na politechnice lwowskiej w latach 1913–1915. W czasie I wojny światowej został zatrudniony przez hrabiego Tarnowskiego przy maszynach parowych w Dzikowie, umożliwiło mu to kontynuowanie badań i prac naukowych. Następnie był adiunktem na Uniwersytecie Jagiellońskim. Jako nauczyciel związany był z wieloma szkołami zawodowymi w różnych miastach polskich min. w Krakowie, Bielsku czy Katowicach. W 1920 poślubił Marię Sawczyńską, mieli syna Zbigniewa. W czasie II wojny światowej uczył w Szkole Górniczo-Hutniczej w Krakowie, potem w szkole w Dąbrowie Górniczej, a po wojnie związany był z Politechniką Gliwicką. Aparat fotograficzny towarzyszył Affanasowiczowi już w trakcie nauki w gimnazjum, wykonywał wówczas zdjęcia ze spotkań rodzinnych i plenerowych wycieczek. Związany ze skautami lwowskimi na fotografiach upamiętnił zloty, ćwiczenia oraz biwaki. Wykonał bardzo liczną dokumentację fotograficzną ukazującą zamek w Dzikowie oraz miasto Tarnobrzeg i jego okolice. Fotografie te przedstawiają również zniszczenia wojenne z tamtych terenów m.in. z Miechocina i Jeziorka. Z lat 20. XX w. pochodzą zdjęcia z wypraw motocyklowych po Beskidzie Śląskim. Oprócz pejzaży Affanasowicz fotografował architekturę odwiedzanych miejsc: Wilna, Puli, Gdańska, Sandomierza, Lwowa, Krakowa, Gliwic, Zawichostu. Zmarł w Krakowie w 1949, został pochowany na cmentarzu Rakowickim. Źródło: Informacje od rodziny - Illony Affanasowicz.

29.04.1942 - 11.12.1997

Okres działalności: lata 50. XX w. - 1997

Andrzej Moskwiak - fotograf urodzony we Lwowie, związany całe życie z Krakowem. Absolwent socjologii na Uniwersytecie Jagiellońskim. Ukończył także krakowskie Studium Fotografii Prasowej oraz Studium Fotografii i Filmu w Warszawie. Od 1960 członek Krakowskiego Towarzystwa Fotograficznego. Założyciel w 1963 Studenckiej Agencji Fotograficznej, a od 1964 członek, obok Adama Bujaka i Bogumiła Opioły, grupy fotograficznej „Zygzak”. Związany był zawodowo z licznymi czasopismami, m.in. „Słowem Powszechnym”, „Gazetą Krakowską”, „Przekrojem”, „itd.”, „Fotografią”, a w latach 1966–1975 należał do Klubu Fotografii Prasowej przy Krakowskim Oddziale Stowarzyszenia Dziennikarzy Polskich. Obok fotografii prasowej zajmował się także fotografią artystyczną, a także dokumentował działalność opolskiego „Teatru 13 Rzędów” oraz krakowskiego „Teatru 38”. Od 1972 członek Sekcji Fotograficznej Stowarzyszenia Autorów ZAIKS. W latach 1968–1972 prowadził Dział Prasowy Zespołu Pieśni i Tańca Uniwersytetu Jagiellońskiego „Słowianki”. Od lat 70. XX w. oddał się działalności dydaktycznej, najpierw w latach 1975–1978 w Młodzieżowej Pracowni „Azory” w Krakowie, następnie od 198 przez 3 lata był specjalistą ds. fotografii na Wydziale Grafiki ASP w Krakowie, a w latach 1983–1990 wykładowcą fotografii na wydziale dziennikarstwa na Uniwersytecie Jagiellońskim. Brał udział w licznych wystawach polskich i międzynarodowych, był laureatem nagród i wyróżnień. Podkreśla się także jego rolę w ochronie fotograficznego dziedzictwa i realizacji idei stworzenia w Krakowie pierwszego w Polsce Muzeum Historii Fotografii. Działał także czynnie na rzecz ochrony Krakowa, w ramach Obywatelskiego Komitetu Ratowania Krakowa. Żonaty był z Marią Kubicką-Moskwiak, która znaczną część jego dziedzictwa fotograficznego przekazała do Muzeum Historii Fotografii. Zobacz więcej: https://www.wikiwand.com/pl/Wikipedysta:SlotaWoj/Andrzej_Moskwiak [dostęp: 16.04.2021].

ok. 1958 -

David Borowicz - Amerykanin polskiego pochodzenia, fotograf amator. Jego ojciec i on urodzili się w Stanach Zjednoczonych, dziadkowie byli Polakami i wyemigrowali do USA. Borowicz na przełomie lat 70. i 80. XX w. przyjechał do Polski na studia, by poznać kraj swoich przodków. Jego fotografie są wyrazem tego, w jaki sposób Polskę postrzega potomek emigrantów. Z czym się ona kojarzy? Borowicz fotografował według niego najważniejsze i najciekawsze miejsca oraz wydarzenia, m.in.: Rynek w Krakowie, Kazimierz, Oświęcim, pielgrzymkę Jana Pawła II czy Biały Marsz. Źródło: Fotograf.