Czaczkes & Etteles - zakład fotograficzny prowadzony przez dwóch fotografów, Bernarda Ettelesa oraz Jakóba Czaczkesa (Czaczkisa), we Lwowie przy ul. Grodeckiej 19 (ob. ul. Gródeckiej).

1978 -

Rafał Milach - urodzony w Gliwicach artysta wizualny, fotograf, autor książek. Podejmuje tematy dotyczące protestów społecznych, a także transformacji w dawnym bloku wschodnim i innych częściach świata. Profesor w Szkole Filmowej im. Krzysztofa Kieślowskiego Uniwersytetu Śląskiego w Katowicach i wykładowca w Instytucie Twórczej Fotografii na Uniwersytecie Śląskim w czeskiej Opawie. Autor nagradzanych książek, m.in. „The Winners”, „7 Rooms” i „Pierwszy marsz dżentelmenów”. Stypendysta Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego, Magnum Foundation i Europejskiej Fundacji Kultury. Finalista prestiżowej Deutsche Börse Photography Foundation Prize 2018, laureat konkursu World Press Photo. Współzałożyciel kolektywu Sputnik Photos (2006), członek stowarzyszony Magnum Photos (2020). Inicjator „Archiwum Protestów Publicznych” (2020). Miał liczne wystawy w Polsce i na świecie. Jego prace znajdują się m. in.: w kolekcjach Centrum Sztuki Współczesnej Zamek Ujazdowski w Warszawie, Fundacji Sztuki Polskiej ING, Muzeum Fotografii w Krakowie, Kiyosato Museum of Photographic Arts (Japonia) i Brandts w Odense (Dania). Zobacz więcej: https://jednostka.com/artist/rafal-milach/ [dostęp 15.04.2021].

02.03.1969 -

Maurycy Gomulicki - urodził się w Warszawie. Artysta, projektant, fotograf, kolekcjoner i antropolog kultury popularnej. Hedonista konsekwentnie propagujący Kulturę Rozkoszy. Ukończył Wydział Grafiki warszawskiej ASP (dyplom z grafiki warsztatowej z aneksem malarskim). Studia kontynuował na Universitat de Barcelona, w Nuova Accademia di Belle Arti w Mediolanie oraz w Centro Multimedia del Centro Nacional de las Artes w Meksyku. W latach dziewięćdziesiątych prowadził w miesięczniku „Machina” autorską rubrykę Rzecz Kultowa, przeniesioną później pod nazwą Od rzeczy na łamy magazynu „Fluid". Był konsultantem i współautorem projektu ABCDF - słownik wizualny Miasta Meksyk (2000–2002). Jest głównym autorem wizerunku graficznego sieci sex shopów Love Store (Meksyk 2005). Szerokiej publiczności dał się poznać dzięki multidyscyplinarnemu projektowi Pink Not Dead! (Garash Galeria, Mexico City / CSW Zamek Ujazdowski, Warszawa, 2006) oraz wystawie Dziary (Zachęta, Warszawa, 2018). Opublikował cztery albumy fotograficzne: Fúnebre (wspólnie z Jeronimo Hagermanem, Editorial Diamantina, 2006), W-wa (Fundacja Bęc Zmiana, 2007), minimal fetish (LETO, 2010) i Dziary (Zachęta, 2018). Swoje prace fotograficzne chętnie zamyka w cyklach np: Szklana Viosna (1996), Swimming Lessons (1997), Typologie Sentymentalne (1999), Bibliophilia (2011), Nightflight to Venus (2016). W wielu ze swoich prac romansuje z erotyką i pornografią – w tym wypadku warto wymienić serię filigranowych grafik Vaginettes (1999), mural Fertilty Pop (2008) czy serię kolaży pod wspólnym tytułem Pussy Mandala (2008–2009). Intensywny kolor, eksplorowany tak w swoim potencjale witalnym jak w wymiarze socjo-kulturowym, jest istotnym elementem w jego twórczości. Zrealizował szereg rzeźb i instalacji w przestrzeni publicznej: Światłotrysk (Warszawa, 2009), Color Cube (Wrocław, 2010), Obelisk (Poznań 2010), Widmo (Bruksela, 2011), Fantom (Lublin, 2011), Totem (Open'er, Gdynia, 2012), Bestia (Kraków, 2013), Melancholia (Tarnów, 2013), Muchomory, Obelisk, Piramida (Kraków 2014-15), El-Iksir Elbląg, 2014, Ślizg (Warszawa, 2015), Fryga (Szczecin, 2015), Living Sugar (Poznań, 2016), Kalina (Warszawa, 2016) i Mezzoforte (Kraków, 2017). Związany z warszawską galerią LETO. Od 1997 mieszka i pracuje na przemian w Polsce i Meksyku. Zobacz więcej: https://www.flickr.com/photos/vonmurr/albums (dostęp: 14.03.2021).

27 kwietnia 1906 - 15 maja 1977

Okres działalności: 1935 - 1958

Janusz Bułhak (ur. 27 kwietnia 1906 roku w Peresiece na Wołyniu, zm. 15 maja 1977 roku w Warszawie)  – polski kompozytor i fotografik; syn Jana Bułhaka. Absolwent Gimnazjum im. Adama Mickiewicza w Wilnie i Wileńskiego Konserwatorium Muzycznego. Członek Polskiej Konfraterni Akademickiej Filomatia Vilnensis i autor melodii jej hymnu. W latach 1932–1934 był prezesem Akademickiego Koła Muzyków oraz członkiem zarządu Bratniej Pomocy Studentów Uniwersytetu Stefana Batorego w Wilnie. Od 1958 roku współpracował z Centralnym Zespołem Artystycznym Wojska Polskiego.

Obok muzyki pasją artysty była fotografia. Debiutował w 1935 roku podczas IX Międzynarodowego Salonu Fotografiki w Warszawie. Zamiłowanie i warsztat odziedziczył po ojcu, Janie Bułhaku, nazywanym nestorem polskiej fotografii. Przez lata był jego asystentem w laboratorium i współpracownikiem podczas plenerów fotograficznych.

Podczas walk o Wilno, 10 lipca 1944 roku, w wyniku pożaru spłonęło mieszkanie i pracownia Jana Bułhaka, a w niej, choć nie jest możliwe oszacowanie całości strat, m.in. 10 000 negatywów szklanych, opisanych i skatalogowanych w 350 pudełkach i odbitki stykowe pogrupowane w 158 albumach tematycznych stanowiących cały dorobek fotograficzny Jana Bułhaka.

Od 1945 roku Janusz Bułhak skrupulatnie odtwarzał archiwum ojca, reprodukując ocalałe z pożogi odbitki pozytywowe, kopie drukowane w czasopismach i wydawnictwach albumowych oraz pocztówki zachowane w kolekcjach prywatnych. Wraz z ojcem fotografował również zniszczenia wojenne Wilna. 

Po II wojnie światowej i przymusowym wysiedleniu w nowe granice Polski, rodzina Bułhaków zamieszkała na warszawskim Starym Żoliborzu przy ulicy Krasińskiego 18. Janusz Bułhak wspólnie z ojcem dokumentował straty wojenne stolicy i fotografował zmiany zachodzące w krajobrazach polskich miast, m.in. Krakowa, Gdańska, Lublina, Poznania i Wrocławia oraz na tzw. Ziemiach Odzyskanych. Obaj fotograficy wykonywali wspólnie większość fotografii, opatrując je często różnymi pieczątkami.

W swojej twórczości koncentrował się przede wszystkim na pejzażu utrzymanym w nurcie piktorialnym oraz propagowanej przez ojca idei „fotografii ojczystej”, akcentującej narodowość i polskość. Był członkiem Fotoklubu Wileńskiego, a po wojnie, w 1947 roku, współzałożycielem Związku Polskich Artystów Fotografików (otrzymał legitymację członkowską z numerem 2) oraz autorem licznych wystaw fotograficznych. Po śmierci ojca zaprzestał fotografowania i powrócił do ukochanej muzyki.

Prace Janusza Bułhaka znajdują się w kolekcjach m.in. Muzeum Narodowego w Warszawie i Muzeum Fotografii w Krakowie.

23.08.1980 -

Norman Leto (właściwie Łukasz Banach) - urodził się w Bochni. Artysta wizualny, zajmuje się malarstwem, fotografią, wideo i symulacjami komputerowymi. W twórczy sposób łączy różne gatunki artystyczne – sztuki wizualne, film i literaturę. Samouk. Na początku XXI wieku stworzył postać fikcyjnego artysty, który wkrótce stał się jego alter ego i pseudonimem artystycznym. Jeden z najoryginalniejszych i najciekawszych artystów współczesnych wykorzystujących zaawansowane technologie 3D. Artysta działa na granicy nauki i sztuki. Częstym bohaterem jego refleksji i działań artystycznych jest człowiek. Humanizm Normana Leto opiera się nie na tradycyjnym realizmie psychologicznym, lecz na chłodnej naukowej analizie danych, jak w Bryłach życiorysów, portretach powstałych wyłącznie na podstawie algorytmów i skryptów do grafiki trójwymiarowej. 

1910 - 1980

Grigorij Iwanowicz Ugrynowicz (Гео́ргий Ива́нович Угринович) - fotograf urodzony w Dnieprze, pracował jako fotoreporter i korespondent wojenny. Początkowo dla magazynu „Ukraina”, później dla Rosyjskiej Agencji Prasowej TASS. Po wojnie dla wydawnictwa Mystestvo. Znany głównie z fotografii uwieczniających przebieg Wielkiej Wojny Ojczyźnianej. Zmarł w Kijowie, pochowany został na cmentarzu Berkoweckim. Zobacz więcej: https://ru.wikipedia.org/wiki/Угринович,_Георгий_Иванович [dostęp: 10.03.2021].

18.09.1922 – 20.04.1972

Danuta Garzyńska-Buzek - córka Zygmunta i Julii z Łazarskich Garzyńskiej, siostra Haliny. Od 1943 uczennica w zakładzie ojca. W 1947 ukończyła Studium Filmowo-Operatorskie w Krakowie. Przejęła po ojcu zakład przy ul. Stradom 9, w którym pracowała z mężem Jerzym Buzkiem. Ich syn, także Jerzy, rozpoczął praktykę w 1969 i po śmierci matki w 1972, po zdaniu egzaminu mistrzowskiego samodzielnie prowadził zakład.

1952 - 13.09.2016

Krzysztof Raczkowiak - urodzony we Wrocławiu, od 1974 fotoreporter tygodnika Zagłębia Miedziowego w Lubinie. Znany najbardziej dzięki udokumentowaniu krwawych działań milicji i ZOMO z 31 sierpnia 1982. Udało mu się uchwycić moment wynoszenia Michała Adamowicza, jednego z trzech śmiertelnie rannych protestujących. Zmarł na nowotwór w wieku 64 lat.

1914 - 04.10.1980

Stanisław Kobielski - historyk sztuki, znawca militariów. Tytuł doktora filozofii uzyskał na Wydziale Humanistycznym Uniwersytetu Jana Kazimierza we Lwowie, później pracował w Zakładzie Narodowym im. Ossolińskich we Lwowie. Po II wojnie światowej zamieszkał w Krakowie, pracował w Muzeum Narodowym oraz Muzeum Historii Miasta Krakowa jako starszy kustosz, a także był konsultantem przy produkcji filmu „Pasja” z 1977. Zmarł nagle w wieku 66 lat, pochowano go na cmentarzu Rakowickim. Stanisław Kobielski jest również autorem kilku publikacji, w tym o tematyce uzbrojenia, m.in. „Uzbrojenie dawnej Japonii” (1974, współautor), „Polska broń” oraz „Broń palna” (1975).

1941 -

Michel Medinger - fotograf urodzony w Luksemburgu. Początkowo eksperymentował z różnymi technikami fotograficznymi, w latach 70. XX w. zajmował się np. metodą cibachrome, która pozwalała na uzyskanie od razu barwnego obrazu pozytywowego. Od końca lat 80. XX w. tworzył przede wszystkim czarno-białe kompozycje, przypominające nietypowe martwe natury, złożone z niecodziennych przedmiotów. Istotną rolę w pracach artysty odgrywa również światło i tworzone przez nie kontrasty. Znany jest ze swojej serii fotografii inspirowanych nowożytnymi oraz XIX-wiecznymi gabinetami osobliwości. W 1997 prace te zostały zaprezentowane w Galerii Clairefontaine na wystawie zatytułowanej „A World Apart”. Jego dorobek charakteryzują surrealistyczne układy form organicznych i nieorganicznych, złożonych z różnego rodzaju figur, narzędzi, szkieletów zwierząt, lalek, manekinów czy insektów. Interesuje się również dawnymi technikami, takimi jak argyrotypia czy kalotypia. Od 1983 wystawiał swoje prace w kraju i zagranicą (m.in.: w Paryżu, Kalifornii, Polsce czy Japonii). Fotografie były eksponowane nie tylko na wystawach indywidualnych, ale również zbiorowych. Bibliografia: Strona internetowa Michela Medingera: https://www.medinger.lu/ [dostęp: 05.03.2021]. http://www.kultura.tarnow.pl/wydarzenie/gabinet-osobliwosci/ [dostęp: 05.03.2021].