22.04 1914 - 13.10.1979

Edmund Gardoliński - fotograf, polski emigrant w drugim pokoleniu, studiował w Instytucie Santa Maria w Kurytybie, gdzie uzyskał tytuł inżyniera budownictwa mostów i architektury. Jest autorem projektów wielu obiektów na terenie Brazylii, m.in. całych osiedli na terenie stanów Parana, Santa Catarina i Rio Grande do Sul. W 1942 brał również udział w budowie wioski IAPI. Silnie związany ze swoimi korzeniami, aktywnie działał w środowisku lokalnej Polonii. W latach 1935–1939 był członkiem Stowarzyszenia. „Sarmacja”, a po przeprowadzce do Pôrto Alegre udzielał się w Towarzystwach „Polonia” oraz „Kultura”. Zajmował się także studiowaniem dziejów polskiej emigracji w Rio Grande, wydając od lat 50. XX w. kilka publikacji, dostępnych również w Polsce. Członek i przewodniczący Klubu Miłośników Storczyków (Circulo Gaucho de Orguidofilos), w 1959 podarował Ogrodowi Botanicznemu Uniwersytetu Jagiellońskiego 50 różnych gatunków tych kwiatów, w tym wiele unikatów. Fotografią zajmował się amatorsko, wykorzystując przede wszystkim jej funkcję dokumentalną. W jego kadrach znajdziemy więc codzienne życie, pracę architektoniczną oraz lokalne wydarzenia. Część zbioru stanowią też precyzyjne ujęcia kwiatów, związane z jego działalnością botaniczną. Z tak wykonanych zdjęć tworzył osobne zbiory, opatrując każdy odpowiednimi opisami oraz datacją, niektóre z nich istnieją jednak tylko w postaci negatywów. Po jego śmierci, kolekcja ta została przekazana Nucleus of Historical Research przy Uniwersytecie w Rio Grande do Sul. Bibliografia: Batko K., Edmund Gardoliński [dostęp: 05.03.2021]. Dostępny: https://pbsociety.org.pl/default/wpcontent/uploads/2018/02/wb.1977.031_ev_s.pdf.

Okres działalności: ok. 1857 - ?

12.04.1896 - 17.11.1965

Okres działalności: 1910 - 1965

Jan Jerzy Karpiński - urodził się w Piotrkowie Trybunalskim, zmarł w Warszawie. Polski przyrodnik, entomolog, pisarz, fotografik, pedagog. Pasjonował się fotografią. Większość książek ilustrował własnymi pracami fotograficznymi i rysunkowymi. Od 1919 pracował w administracji lasów państwowych jako leśniczy i nadleśniczy. W 1928 przyczynił się do przekształcenia nadleśnictwa „Rezerwat" w Białowieski Park Narodowy, utworzył tam bibliotekę naukową i laboratoria, a także Muzeum Przyrodniczo-Leśne. Od 1929 kierował Szkołą dla Leśniczych w Białowieży. Pracę doktorską opublikował w 1933. Podczas II wojny światowej przebywał na Litwie, a do Polski powrócił w październiku 1944. Objął stanowisko dyrektora Parku Narodowego i kierownika filii Instytutu Leśnictwa w Białowieży. Od 1952 pracował w Warszawie jako samodzielny pracownik naukowy w Instytucie Badawczym Leśnictwa. W 1955 otrzymał tytuł profesora nadzwyczajnego, a w 1959 profesora zwyczajnego. W 1961 jako jedyny na świecie wyhodował w warunkach laboratoryjnych owocniki borowika. Nie należał do partii. Jest autorem ponad 170 opracowań naukowych, w większości poświęconych entomologii. Napisał wiele książek o przyrodzie, w tym opowiadania dla dzieci i młodzieży. Pochowany został na cmentarzu Powązkowskim, kwatera 60-5-27.

1940 - 2020

Eric Renner - artysta specjalizujący się w fotografii otworkowej. Zdobył tytuł licencjata w designie trójwymiarowym na Uniwersytecie w Cincinnati oraz magistra sztuk na Akademii Cranbrook w Bloomfield Hills w stanie Michigan. Od końca lat 60. XX w. wykładał design na State Univiersity w Nowym Yorku. Fotografią otworkową zainteresował się poprzez osobę Johna Wooda, który uczył w tej samej instytucji. Zajmował się tą techniką nieprzerwanie od 1968, zaczął także stopniowo kolekcjonować związane z nią obiekty. Składały się na to setki różnorodnych aparatów, posiadających od jednego do nawet 400 otworów. Sam także był autorem wielu z nich, konstruując je z bardzo prostych materiałów. Wszystkie te obiekty złożyły się na kolekcję założonego przez niego muzeum. Jedne z najbardziej cennych to prace autorstwa Paolo Gioliego oraz Dominique Stroobant. W 1984 założył Pinhole Resource, organizację non-profit zajmującą się rozpowszechnianiem informacji o fotografii otworkowej, trzy razy do roku wydawał również magazyn „The Pinhole Journal”. Był autorem książki podejmującej całokształt tematyki pasjonującej go dziedziny fotografii „Pinhole Photography: From Historic Technique to Digital Application”, opublikowanej w 2008. Bibliografia: https://www.pinholeresource.com/ [dostęp: 04.03.2021].

1954 -

Michael Jaeger - niemiecki fotograf pracujący w Düsseldorfie. Tworzy zarówno projekty biznesowe, komercyjne, jak i fotografię artystyczną. Zainteresowanie światłem, naturą i tworzonymi przez nią obrazami odkrył już jako 10-latek, gdy zaobserwował układ cieni, który tworzył się na okruchach chleba. Początkowo samouk, studia fotograficzne rozpoczął na Politechnice w Kolonii. Materiał do pracy dyplomowej zdobywał w Bangladeszu („Bangladesz, marzenie o nakryciu stołu”), co wzbudziło w nim bardziej kontemplacyjne spojrzenie na świat. Po studiach wyjechał do Düsseldorfu, gdzie w pełni mógł rozwinąć swoją pasję, m.in. asystował u Reinharta Henniga. Po jego śmierci założył własne studio i kontynuował pracę nad tworzeniem, jak sam ją nazywa, „fotografii duchowej”.

1949 -

Jesseca Ferguson - artystka specjalizująca się w fotografii otworkowej, urodzona w New Bedford. Korzysta z XIX-wiecznych technik fotograficznych i kolażu. Wykorzystuje m. in. obrazy i cytaty, żeby tworzyć swoje „foto-obiekty”. Od 1998 jest zaangażowana w wymianę artystyczną z Polską (wystawiała w Warszawie, Krakowie, Katowicach i Wrocławiu, organizowała też wystawy polskich fotografów w USA). Obecnie mieszka w Bostonie i wykłada w School of the Museum of Fine Art. Jej prace znaleźć można w wielu muzeach w USA i Europie (w Polsce w Muzeum Fotografii w Krakowie oraz Muzeum Książki Artystycznej w Łodzi). Zobacz więcej: https://www.museumofmemory.com/ [dostęp: 07.06.2021]. https://smfa.tufts.edu/directory/jesseca-ferguson [dostęp: 07.06.2021].

28.09.1918 – 19.08.1981

Okres działalności: 1945 - 1949

Fotograf i fotoreporter, ekonomista; lwowiak związany z Warszawą i Krakowem. Autor fotografii teatralnych. Przed II wojną światową uczeń Szkoły Sztuk Pięknych im. Wojciecha Gersona w Warszawie. W latach 1946–1951 student Wydziału Handlowego Wyższej Szkoły Ekonomicznej w Krakowie w zakresie towaroznawstwa. Świadectwo czeladnicze w zawodzie fotografa uzyskał w Izbie Rzemieślniczej w Krakowie 27 czerwca 1946 roku. Od 1 maja 1945 roku w spółce z Konstantym Zawadzkim (ur. 12 kwietnia 1889) prowadził zakład pod nazwą: „Zawadzki Daniel i Ska Foto – Jana Kraków, św. Jana 1”, „Foto Jana” a także „Sprzedaż artykułów Fotograficznych i Fotochemicznych Inż. K. Zawadzki Spółka z Ograniczoną Odpowiedzialnością. Kraków, św. Jana 1”. W 1947 roku w spółce z fotografem Adamem Kaczkowskim (ur. 21 czerwca 1917 – zm. 30 września 1995). W 1949 roku został członkiem Polskiego Towarzystwa Fotograficznego. Około 1950 roku porzucił rzemiosło i przeszedł na działalność artystyczną, w 1953 roku został członkiem Delegatury Krakowskiej Związku Polskich Artystów Fotografików, gdzie otrzymał legitymację numer 175. Od lat 50. XX wieku swoje prace prezentował m.in. na Okręgowych Wystawach Fotografiki Delegatury Krakowskiej ZPAF i Ogólnopolskich Wystawach Fotografiki Polskiego Towarzystwa Fotograficznego. W latach 1954–1958 zdjęcia Zawadzkiego eksponowane były na Wystawie Fotografiki Polskiej w Kopenhadze, Helsinkach, Moskwie, Paryżu i Norymberdze. W 1961 roku wziął udział w Zbiorowej Wystawie Fotografiki PTF w Londynie, a w 1968 roku w ekspozycji "Fotografia Subiektywna". Od lat 50. XX wieku pracował jako fotoreporter Wojskowej Agencji Fotograficznej i dwutygodnika „Stolica”, na zlecenie których dokumentował m.in. Międzynarodowy Plebiscyt Pokoju w maju 1951 roku. Zdjęcia Daniela Zawadzkiego publikowane były m.in. w „Almanachu Fotografiki Polskiej” z 1962 i 1964 roku oraz na łamach książek popularyzujących fotografię krajobrazową: „Jura Krakowsko-Częstochowska” i „Ziemia rodzinna (1955), „Zabytki architektury Krakowa” (1960), „Ziemia krakowska” (1965), „Miasta polskie w tysiącleciu” (1967) oraz „Legendy i opowieści o Krakowie” (1967). Zdjęcia Zawadzkiego reprodukowało w formie kart pocztowych Wydawnictwo Sport i Turystyka. 

1863 - 1929

C. Meisser - urodzony w Grecji fotograf amator i właściciel sklepu z tkaninami, który prowadził w Schiers od 1891 do 1899. W 1907 otworzył swoje wydawnictwo fotograficzne w Zurychu. Tematyka jego prac to przede wszystkim krajobrazy (głównie tereny Graubünden, gdzie przechowywana jest obecnie większa część dorobku artysty) oraz życie lokalnych wiosek. Pod koniec XIX w. zdobył honorową nagrodę za wybitne osiągnięcia Międzynarodowej Wystawy Fotograficznej w Salzburgu (1895) oraz drugą nagrodę Towarzystwa Fotograficznego w Zurychu (1898). Opublikował także dwa albumy: „Graubünden/Grisons” (Zurych, 1924) oraz „Piękno Szwajcarii na 92 kartach” (Stuttgart, 1925). Jego syn, Hans Leonhard (1889–1970), również został fotografem i prowadził firmę ojca po jego śmierci.

1874 - 1930

Andre Kern - fotograf samouk i wydawca pocztówek. Przed podjęciem zawodu fotografa, w 1913, pracował jako szef drukarni (Leyvraz oraz Arts Graphiques). Wkrótce rozpoczął dokumentację historycznej architektury kantonu Vaud oraz miasta Lozanny. W 1914 założył własne studio „Le Vésuve” (nie posiadał jednak typowego, ogólnodostępnego sklepu z witryną). Koncentrował się przede wszystkim na fotografii przemysłowej, krajobrazowej oraz alpejskiej, uczestnicząc w wielu wysokogórskich wyprawach (Mont Blanc, Alpy Berneńskie). Jego syn Charles, również fotograf, kształcił się w atelier ojca i towarzyszył mu w kliku alpejskich wędrówkach. Swoje fotografie sprzedawał też innym wydawcom pocztówek, którzy publikowali je, w niektórych przypadkach, bez wskazania autora zdjęć. W 1928 wydał album „Wokół jeziora genewskiego”.

12.07.1887 - 08.03.1949

Jean Gaberell - szwajcarski fotograf, odbył praktykę zawodową w studio braci Wehrli w Thalwil i pracował tam aż do momentu otwarcia własnego atelier w Willi Bellavista przy Sonnenbergstrasse w tym samym mieście. Specjalizował się w fotografii górskiej i miejskiej. Był aktywnym członkiem Szwajcarskiego Klubu Alpejskiego, skąd wyruszał na wysokogórskie wyprawy, dokumentując krajobraz oraz innych wspinaczy. Kolekcja ta, złożona w znacznej części także z pocztówek, przedstawia głównie tematy ze środkowej Szwajcarii i okolic Gotthardu. Jego fotografie zostały pokazane na Wystawie Krajowej w Zurychu w 1939. Sam wydał albumy swoich zdjęć w 1927 w dwóch tomach, zatytułowane: „Szwajcarskie Widoki Gaberella”. Nie pozostawił potomstwa. Jego wydawnictwo zostało przejęte przez grupę Jean Frey. Bibliografia: https://www.foto-ch.ch/?a=fotograph&id=1917&lang=en [dostęp: 05.03.2021].