1875 - 1961

Karol Gniewosz - krakowski prawnik, fotograf amator, prezes Sądu Wojewódzkiego. Studiował we Francji i Niemczech, tytuł doktora praw uzyskał na Uniwersytecie Jagiellońskim. Odznaczony Orderem Odrodzenia Polski oraz francuskim Orderem Legii Honorowej. Mieszkał w Krakowie przy ul. Zwierzynieckiej 15. Często fotografował wnętrze mieszkania, meble i kolekcję obrazów. Prócz tego uwieczniał martwą naturę, studia przyrody, kwiaty, pejzaże zimowe.

Urodzony 19.05.1948 w Białymstoku, fotografik, fotoreporter. Ukończył studia na WSI w Białymstoku. Współorganizator agencji fotograficzno-reklamowych APA Studio i Classic Studio. Pracował jako fotoreporter dla Centralnej Agencji Fotograficznej w Warszawie (1968–74). Był członkiem redakcji miesięcznika „Kontrasty” (1974–84). Od 1981 należy do ZPAF (nr leg. 560). Zajmował się również dydaktyką – wykładał fotografię w Instytucie Architektury, pracował w zakładzie Nowych Technik Nauczania Politechniki Białostockiej. Jest autorem wielu fotografii i wydawnictw albumowych poświęconych rodzinnemu miastu i Podlasiu, które tworzą panoramę zróżnicowanego kulturowo regionu i dokumentują jego przemiany. Wiele jego zdjęć ma silny rys socjologiczny. Zajmuje się również fotografią pejzażową, obok tradycyjnych krajobrazów wykonuje od 1978 zdjęcia lotnicze. Istotne miejsce w jego dorobku zajmuje fotografia teatralna – dokumentacje spektakli oraz portrety ludzi teatru. Organizował plenery i wystawy oraz był jurorem licznych wystaw fotograficznych.

Bibliografia

14.09.1902 - 21.09.1978

Edward Węglowski - żołnierz, fotoreporter, artysta fotografik, piłkarz. Absolwent IV Gimnazjum Realnego im. Henryka Sienkiewicza przy ul. Krupniczej w Krakowie. Po maturze w 1919 zaciągnął się do wojska. Brał udział w wojnie polsko-bolszewickiej, trzykrotnie ranny w potyczkach na Ukrainie. Wojnę zakończył w „Pułku Ozdrowieńców”. W 1921 przeszedł do cywila, a dwa lata później rozpoczął naukę w Szkole Chemigraficznej w Łodzi. Po ukończeniu nauki wyjechał do Lwowa, gdzie zatrudnił się w firmie wydawniczej. W 1928 powrócił do Krakowa i rozpoczął pracę w dziale cynkograficznym „Ilustrowanego Kuriera Codziennego”. Do 1939 pełnił tam funkcję kierownika. Porzuciwszy pracę w „IKC-u”, otworzył w spółce z Janem Stachowiczem przy ul. Grodzkiej 58 zakład „Fotolabor”, reklamujący się: „Fotoamatorzy! Wywołujemy, kopiujemy, powiększamy szybko, starannie. Udzielamy fachowych porad”. Po zamknięciu zakładu w 1947, rozpoczął pracę w „Dzienniku Polskim”, wypełniając swoimi obrazami rubrykę „W obiektywie naszego reportera”. W tym samym czasie podjął współpracę z redakcją „Przekroju”. Od 1956 był członkiem Delegatury Krakowskiej ZPAF z numerem legitymacji 205. W 1951 został członkiem Komisji Czeladniczej w Rzemiośle Fotografowania. Od 1949 brał aktywny udział w Ogólnopolskich Wystawach Fotografiki, Wystawach Fotografiki Krakowskiego Okręgu ZPAF oraz ekspozycjach zagranicznych: Wystawach Fotografiki Polskiej oraz zbiorowych wystawach członków Polskiego Towarzystwa Fotograficznego. Z jednakowym zapałem fotografował mecze piłkarskie, próby teatralne, Juwenalia, czyny społeczne i scenki uliczne. Jest autorem zdjęć dokumentujących montaż figur w Ołtarzu Wita Stwosza (1957), remont płyty Rynku Głównego (1963), przebudowę Małego Rynku (1969). Fotografie Węglowskiego publikowane były, m.in. w książkach: Na szlaku wielkich przemian (1954), Kultura muzyczna PRL (1957), Kraków – klejnot Polski (1959), Collegium Maius UJ (1977), Orzeł w kurniku (1980). Bibliografia: „Dziennik Polski” 1945, nr 138, s. 7. Z perspektywy Wielopola. Fotografie Edwarda Węglowskiego, Kraków 2004.

Okres działalności: 1856 - 1899

Laurent J. – hiszpański zakład fotograficzny założony w 1856 przez Jeana „Juana” Laurent Miniera, francuskiego fotografa. Laurent, urodzony w 1816 w Garchizy, od 1843 mieszkał w Hiszpanii, gdzie otworzył pierwsze atelier przy de San Jeronimo 39 w Madrycie. Zaczął też wtedy używać imienia Juan zamiast Jean. Zakład był jednym z najsławniejszych hiszpańskich przedsiębiorstw fotograficznych połowy XIX wieku. Już w 1858 Laurent, jako jeden z najbardziej rozpoznawalnych fotografów, zaproszony został do publikacji swoich zdjęć w magazynach „El Muse Universal” oraz „La Crónica”. W tym samym roku wystawił swoje prace na jednej z niewielu zagranicznych wystaw, w Londynie, na ekspozycji Towarzystwa Fotograficznego. W latach 60. został nadwornym fotografem królowej Izabeli II. W szczytowym okresie zakład zatrudniał setki pracowników, miał też swoją filię w Paryżu. Stamtąd fotografie rozprowadzane były do innych europejskich miast. Od 1959 Laurent stał się członkiem francuskiego towarzystwa fotograficznego. W 1866 wraz ze swoim współpracownikiem, José Martínezem Sánchezem, opatentował papier leptograficzny z dodatkową warstwą siarczanu baru, jako alternatywę dla papieru albuminowego. Odbitki wykazywały dużo większą czułość na światło a ich baza była w efekcie o wiele bielsza niż znane odbitki albuminowe. W tym samym roku w Paryżu otwarto Firmę Leptograficzną, gdzie oferowano próbki nowego wynalazku do przetestowania. Szeroką popularność papier leptograficzny zyskał jednak dopiero 15 lat później, w Niemczech. Co ciekawe, większość zachowanych dzieł zakładu Laurenta wykonana została na papierze albuminowym. Atelier oferowało szeroki zakres usług fotograficznych. Od widoków hiszpańskich i portugalskich miast, zabytków i tematów industrialnych, po reprodukcje największych dzieł sztuki hiszpańskich mistrzów oraz portrety znanych osobowości i mieszkańców Półwyspu Iberyjskiego. Najbardziej znane są fotografie dzieł Francesco Goyi z 1874, które pomogły przy późniejszym transferze obrazów na płótno. J. Laurent zaczął także wydawać limitowane, wielkoformatowe albumy fotograficzne, serie pocztówkowe i plakatowe. W 1866 zakład opublikował album z kolekcją dzieł sztuki Muzeum Prado, z którą to instytucją, od lat 70. do swojej śmierci, Laurent miał podpisaną umowę na wyłączną współpracę. Ponadto jego fotografie linii kolejowych, razem z ujęciami Kanału Izabeli II wykonanymi poprzez Charlesa Clifforda, zostały wystawione w 1867 na Wystawie Międzynarodowej w Paryżu. Jedną z jego najważniejszych serii fotograficznych są artystyczne ujęcia architektury industrialnej, dokumentujące postępująca rewolucję przemysłową, a szczególnie nowopowstałe linie kolejowe. Pozwolił na to rozwój fotografii. W tym właśnie czasie możliwe stało się wykonywanie na szeroką skalę zdjęć w plenerze. W 1875 zakład zmienił nazwę na „Laurent y Cia”. Od 1883 prowadziła go przybrana córka Laurenta, Catalina, oraz je mąż, Alfonso Roswag, który już od kilku lat praktykował w atelier jako jeden fotografów. Jean Laurent zmarł w 1886. Zakład działał do śmierci Roswaga w 1899. Bibliografia: Encyclopedia of Nineteenth-Century Photography, red. Hannavy J., New York 2008.

1811-1892

Okres działalności: 1863 - 1875

N. Seyfried - zakład fotograficzny założony przez fotografa i malarza, Jana Nepomucena Seyfrieda, w Poznaniu na rogu ul. Podgórnej (1863), a następnie przeniósł się na ul. Wilhelmowską 24. We wrześniu 1863 otworzył filialny zakład w Gnieźnie, który prowadził w jego zastępstwie W. Majewski. Był uczestnikiem powstania styczniowego, w dorobku studia można więc znaleźć liczne portrety uczestników tego wydarzenia. Z zawodu fotografa wycofał się w 1875 i poświęcił wówczas wyłącznie malarstwu. Jego atelier przejęła Balbina ze Swierzchlewskich Mirska. Bibliografia: Jackowski J. M., Sylwetki pierwszych fotografów poznańskich, w: „Foto”, nr 12/1983.

21.09.1902 - 31.05.1988

Magister inżynier, wynalazca, konstruktor i projektant lotniczy. August Bobek urodził się w 1908 roku we Frysztaku, zmarł w czerwcu 1988 roku w Nałęczowie, został pochowany w Krakowie. Nazwisko rodowe Bobek zamienił w 1932 roku na Zdaniewski. Absolwent Wydziału Mechaniczno-Technicznego Wyższej Szkoły Przemysłowej w Krakowie, w 1946 roku obronił pracę magisterską na Wydziale Komunikacji Akademii Górniczo-Hutniczej w Krakowie. Przed II wojną światową pracował w przemyśle lotniczym m. in. Wielkopolskiej Wytwórni Samolotów „Samolot” i Podlaskiej Wytwórni Samolotów. Po wojnie pracował m. in. w Ministerstwie Przemysłu, a następnie w Państwowej Szkole Samochodowej i rafinerii w Płocku. Po rocznym kursie reżyserów przez kilka lat pracował w łódzkiej Wytwórni Filmów Oświatowych.

Okres działalności: 1874 - 1881

Zakład prowadzony przez Rudolfa Flecka, który wcześniej, w latach 1865 - 1874, współprowadził atelier z F. Klausnitzerem przy ulicy Mazowieckiej w Warszawie. Już samodzielnie, jako Rudolf Fleck & Co. działał przy Nierównej 4 (nr hip. 614 D) do 1881 roku.

Bibliografia:

Lejko K., Niklewska J., Warszawa na starej fotografii 1850-1914, Warszawa 1978

http://www.fotorevers.eu/miejscowosc/Warszawa/1280/

http://atelierwarszawskie.blogspot.com/2020/05/klausnitzer-f.html

09.08.1902 - 27.06.1941

Jan Alojzy Neuman - fotografik, publicysta i animator środowisk fotograficznych. Będąc studentem Politechniki Lwowskiej uczęszczał na zajęcia z fotografii artystycznej prowadzone przez prof. Henryka Mikolascha, a w latach 1927–1930 był jego asystentem. W 1926 został członkiem Lwowskiego Towarzystwa Fotograficznego, a w 1930 członkiem Foto-Klubu Polskiego. W 1931 wyjechał do Wiednia, gdzie w Grafische lehr und Versuchsanstalf, pod kierunkiem prof. Rudolfa Koppitza studiował zagadnienia portretu. Równocześnie pracował w dziale fotochemii i graficznych technik drukarskich u prof. Daimlera. Został członkiem Wiedeńskiego Amatorskiego Towarzystwa Fotograficznego. Po powrocie do Polski rozpoczął pracę wykładowcy fotografii technicznej i fotochemii w Warszawskiej Szkole Przemysłowej i Handlowej. W 1935 został wykładowcą w Państwowej Koedukacyjnej Szkole Fotograficznej. W latach 1934–1936 był członkiem Zarządu Polskiego Towarzystwa Fotograficznego w Warszawie, w 1937 został prezesem Związku Polskich Towarzystw Fotograficznych. W 1938 współorganizował Fotoklub Warszawski. Był ekspertem niemal wszystkich działających wówczas wytwórni sprzętu fotograficznego, które miały swoje przedstawicielstwa w Polsce. Wspólnie ze Stanisławem Manczurskim w 1936 wydał „O zastosowaniu fotografii w podczerwieni przy badaniu cech strzału z bliska na ubraniu”, a w 1938 „Fotografię w podczerwieni”. W latach 1937–1939 redagował miesięcznik „Leica w Polsce”. We wrześniu 1939 przeniósł się do Lwowa, gdzie do 1941 prowadził wykłady w zakładzie Fotografii Politechniki Lwowskiej. Zginął podczas zajmowania Lwowa przez wojska niemieckie. Jego fotografie „Tryptyk wojenny”, „Rok 1914–1918” oraz „Na zachodzie bez zmian” w latach 1927–1930 publikowała prasa krajowa oraz Ilustrated London News, Photograms of the Year, Amerycan Photography. W 1938 na wystawie indywidualnej za pracę „Defilada” otrzymał złoty medal. Był fotografem wszechstronnym, fotografował architekturę, pejzaż, portret, martwą naturę. Najbardziej jednak fascynowała go kompozycja, w której najsilniej odbiła swoje piętno osobowość autora. Pracował w technikach specjalnych: gumie, przetłoku, oleju, bromoleju, łączył ze sobą izohelię i gumę.

Okres działalności: 1886 -1910

Webster & Albee - wydawnictwo prowadzone pod koniec XIX wieku przez Charlesa R. Webstera i Josephusa Albee w Rochester. Zajmowali się publikowaniem reprodukcji znanych fotografii stereoskopowych, często wbrew prawom autorskim zastrzegającym możliwość kopiowania. Na niektórych zdjęciach wciąż widoczne są nazwy oryginalnych wydawców. Wydawali także ujęcia wprost z oryginalnych negatywów, odznaczały się one jednak słabszą jakością. Zakład opublikował między innymi serię 200 widoków z wojny hiszpańsko-amerykańskiej. Bibliografia: https://www.yellowstonestereoviews.com/publishers/websteralbee.html [dostęp 04.03.2022].