1 stycznia 1893 - 24 września 1961

Okres działalności: W 1926 r. otworzył własną pracownię w Paryżu

Julien Mandel właściwie Mandelbaum - ur. 1 stycznia 1893 r. w Chełmie, zm. 24 września 1961 r. w Recife (Brazylia), fotograf pochodzenia polsko-żydowskiego. Był jednym z najbardziej znanych fotografów komercyjnych dwudziestolecia międzywojennego, jego specjalnością były kobiece akty. Po raz pierwszy jego nazwisko pojawiło się na fotografii opublikowanej w 1910 roku w Paryżu. W latach 20. i 30. XX wieku fotografie Mandela były wydawane przez znane firmy wydawnicze tj.: Armand Noyer, Les Studios, PC Paris, Neue Gesellschaft Photographische. Julien Mandel był jednym z nielicznych fotografów, którego zdjęcia publikowane były z sygnaturą autorską na awersie (J. Mandel). Akty jego autorsta były sprzedawane w bardzo dużych nakładach w formacie kart pocztowych, jednak nazwa "pocztówka" odnosi się w tym wypadku tylko do rozmiaru fotografii. W rzeczywistości nagich zdjęć nie wysyłano, gdyż było to nielegalne. Rozmiar pozwalał na łatwe zmieszczenie ich w kieszeni marynarki, torebce czy książkach. Fotograf przedstawiał modelki w wystudiowanych klasycznych pozach, podkreślając ich nieskazitelną, wręcz alabastrową cerę, zestawiając ją z kontrastującym ornamentowym tłem. Fotografował zarówno w studio jak i w plenerze. Mistrzowsko operował światłem, które wykorzystywał do zaakcentowania kontrastów. Jedną z jego modelek była Kiki de Montparnasse.  

Źródła:

https://gallica.bnf.fr/ark:/12148/bpt6k30717378/f33.image.r=mandel

https://www.retronews.fr/journal/paris-soir/14-aout-1926/131/99325/1?from=%2Fsearch%23sort%3Dscore%26publishedBounds%3Dfrom%26indexedBounds%3Dfrom%26tfPublicationsOr%255B0%255D%3DParis-soir%26page%3D44%26searchIn%3Darticle%26total%3D7464&index=1044

https://www.retronews.fr/journal/le-quotidien/14-mai-1932/2453/3328991/6

Okres działalności: 1910 - lata 40. XX wieku

1937 - 2005

Okres działalności: 1962 - 2005

Inżynier chemik, doktor Katedry Fototechniki Politechniki Wrocławskiej, asystent prof. Witolda Romera. Artysta fotografik, absolwent Politechniki Śląskiej w Gliwicach i szkoły muzycznej w klasie pianoli.

Tworzył w technice izohelii oraz jako pierwszy w Polsce wykonywał izohelie barwne  –  isopolichromie, wzorując się na twórcy tej techniki Povilasie Karpavičiusie. Był wielkim miłośnikiem i popularyzatorem fotografii, jego prace były prezentowane na wielu wystawach w kraju i za granicą. Współpracował z Europejską i Polską Federacją Stowarzyszeń Fotograficznych oraz był członkiem rzeczywistym naukowego stowarzyszenia International Committee for Imaging Science.

Zasłużony w pracy badawczej w dziedzinie nauki o barwie, kolorymetrii trójchromatycznej i fotografii barwnej. Przez całe zawodowe życie był związany z polskim przemysłem fotochemicznym jako wieloletni konsultant naukowy w Bydgoskich i Warszawskich Zakładach Fotochemicznych. Jego zainteresowania naukowe skupiały się na syntezie, właściwościach i zastosowaniu kryształów halogenków srebra w systemach światłoczułych, przeznaczonych do zapisu informacji obrazowej, a także na zależnościach między morfologią tych kryształów, a ich właściwościami sensytometrycznymi. Wniósł również poważny wkład w opracowywane przez Zakład Fototechniki Politechniki Wrocławskiej i wdrażane w przemyśle nowe technologie materiałów światłoczułych.

Był autorem lub współautorem 75 publikacji naukowych, wielu publikacji popularnonaukowych oraz artykułów w czasopismach krajowych i zagranicznych. Za działalność naukową i dydaktyczną został odznaczony Złotym Krzyżem Zasługi, Złotą Odznaką Politechniki Wrocławskiej, Nagrodą Senatu Politechniki Wrocławskiej i Złotą Odznaką ZNP.

Od września 1980 roku, jako członek NSZZ Solidarność, pełnił funkcję redaktora niezależnego uczelnianego Biuletynu Informacyjnego. Aktywnie działał na rzecz osób niepełnosprawnych intelektualnie, jako jeden z organizatorów wrocławskiego oddziału Fundacji im. Brata Alberta, od 1989 roku przewodniczący Zarządu Regionalnego Filii Fundacji we Wrocławiu, a od 1997 roku wiceprezes Zarządu Krajowego. Był współinicjatorem budowy we Wrocławiu pierwszego w Polsce przedszkola i warsztatów dla dzieci niepełnosprawnych. Za swoje zasługi na rzecz osób niepełnosprawnych został wyróżniony w 2001 roku nagrodą Totus Tuus, przyznawaną przez fundację Dzieło Nowego Tysiąclecia. 

1911 - 1993

Artysta fotograf, pionier polskiego przemysłu fotograficznego, związany z lwowskim środowiskiem fotograficznym.

Absolwent Wydziału Chemii Politechniki Lwowskiej, w latach 1934–1936 był asystentem prof. Witolda Romera w Zakładzie Fotografii Politechniki Wrocławskiej. W latach 1936-1939 kierował laboratorium badawczym Fabryki Materiałów Fotograficznych Alfa w Bydgoszczy. Po II wojnie światowej kontynuował karierę naukową w Katedrze Fototechniki Politechniki Wrocławskiej. W latach 1967-1981 kierował Zakładem Fototechniki Instytutu Chemii Organicznej i Fizycznej Politechniki Wrocławskiej. Opublikował kilkadziesiąt prac naukowo-badawczych, jako publicysta pisał artykuły do specjalistycznej prasy fotograficznej, m.in. miesięcznika Fotografia.

Był związany z wrocławskim środowiskiem fotograficznym, m.in. był jurorem podczas II Wystawy Fotografiki we Wrocławiu, zorganizowanej w 1949 roku przez Wrocławskie Towarzystwo Fotograficzne. Uczestniczył w wielu wystawach fotograficznych, m.in. IX Międzynarodowym Salonie Fotografiki w Warszawie w 1935 roku, oraz na I Polskiej Wystawie Fotografii Ojczystej w Warszawie w 1938 roku, na której otrzymał wyróżnienie. Był członkiem rzeczywistym i honorowym Związku Polskich Artystów Fotografików Okręgu Dolnośląskiego, a od 1976 roku członkiem honorowym ZPAF. Został odznaczony m.in. Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski, Złotym Krzyżem Zasługi i Medalem Za Zasługi dla Politechniki Wrocławskiej.

Okres działalności: 1945 - 02.1950

Od 1945 do śmierci Jana Bułhaka w lutym 1950 obaj fotograficy wykonywali wspólnie większość fotografii opatrując je często różnymi pieczątkami.

1860 -1930

Jeanne Houcke - urodzona w 1860 roku przyjaciółka Marii Zamoyskiej, córki hrabiny Jadwigi i Władysława Zamoyskich. Jako przyjaciółka rodziny towarzyszyła w podróżach Zamoyskich do Polski, gdyż na stałe mieszkali oni w Paryżu. Podczas pobytów na ziemiach polskich nauczyła się podstaw języka polskiego. Jej fotografie odznaczają się wysokim poziomem technicznym, poprawnym kadrowaniem, ciekawym ujęciem portretowanych osób. Zmarła w 1930 roku.

Okres działalności: 1931-1945

Wytwórnia założona została przez Władysława Kaisera w 1931. Powstała z przekształcenia przez nowego właściciela działającej przy ul. Marcinkowskiego 28 i Dworcowej 17-19 wytwórni „Stafra”, założonej w 1927. Nowa lokalizacja powstała w budynku przy ul. Wielkiej 14. Produkowano w niej różne rodzaje i rozmiary papierów, błon fotograficznych oraz szklanych płyt, a także wywoływacze, osłabiacze, utrwalacze i wzmacniacze fotograficzne oraz proszki błyskowe i matówki. Ponadto wytwarzano też aparaty rentgenowskie. W czasie okupacji w 1940 wytwórnię przejął zarząd niemiecki i przekształcił ją w „Ero Fotochemische Industrie Posen”. Podczas działań wojennych zakłady zniszczono i nie zostały one odbudowane w późniejszym czasie.

Zobacz więcej: http://www.fotomuzeum.pl/przemysl/przemysl-przedwojenny/401-ero.html

20.03.1902 - 16.11.2002

Paweł Bielec - artysta malarz i fotograf, założyciel najstarszego czynnego zakładu fotograficznego w Krakowie. Urodzony w Dynowie, rozpoczął praktykę w zakładzie Jana Cupaka we Lwowie i w tym mieście otworzył swój pierwszy zakład przy ul. Grodzkiej (1928), a następnie przy ul. Akademickiej. Dekadę później przybył do Krakowa. W 1938 roku założył zakład Foto-Bielec przy ul. Karmelickiej 50, od 1994 przy pl. Inwalidów 6. W 1940 ożenił się z Marią Michnowską. Prowadzili wspólnie zakład fotograficzny. Mając 45 lat rozpoczął studia na krakowskiej ASP, dyplom uzyskał w pracowni prof. Pronaszki w 1952. W 1996 odznaczony Złotą Odznaką ZPAP. Obywatel Honorowy Miasta Krakowa. 10 czerwca 2002 odznaczony Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski za wybitne zasługi w pracy artystycznej. Bibliografia: Bielec B, J. Skrobot J., 90-lecie powstania Cechu Krakowskich Fotografów, Kraków 2000.

Belgijski zakład fotograficzny braci Géruzet, działający w Brukseli w latach 1866 - 1912. Został założony przez dwóch synów Julesa Géruzeta, Alfreda (1845-1903) oraz Alberta (1842-1890). Alternatywna pisownia, spotykana w źródłach to „Geruzet’. Znana jest reklama, pochodząca z 1869 roku, promująca firmę fotograficzną „Géruzet & Sons”. Zakłąd mieścił się przy ulicach: Rue de l'Ecuye 27 oraz Rue d'Arenberg 1. Bracia byli oficjalnymi, nadwornymi fotografami Jej Królewskiej Mości, Królowej Belgii. Zajmowali się przede wszystkim portretami. Specjalizowali się także w wykonywaniu powiększeń, delikatnym retuszu, wykonywali odbitki węglowe. Zdobyli złoty medal Léopolda I, Medal Postępu oraz uczestniczyli w Wystawie Światowej w Wiedniu w 1873 roku. Pięć lat później zdobyli srebrny medal, Wystawie Światowej w Paryżu. W 1894 roku przejęli studio braci Ghémar (Ghémar frères ) oraz znajdujące się nam negatywy. 15 października 1890 studio, pod nazwiskiem „A. Géruzet”, uzyskało patent za „nowatorski proces fotograficzny polegający na tworzeniu odbitek w dwóch odcieniach”. Zakład kontynuował działalność pod nazwą „Géruzet Frères” również po śmierci Alfreda w 1903 roku , przypuszczalnie pod nadzorem wdowy, Augustine Louise Wuillot (1847-1919). Działało aż do przejęcia przez Eugène Boute’a około 1908 roku. Pod starą nazwą było wymieniane w katalogach do 1912 roku. Ciągła numeracja fotografii umożliwia dość dokładnie datowanie produkcji.