Okres działalności: Lata 20. XX wieku

Wydawnictwo powstałe w 1922 roku w Paryżu przy rue Beaurepaire 30, pod nazwą Société Anonyme des Papeteries de Levallois-Clichy. Używało znaków towarowych ze skrótami: „PC” i „REX”. W 1925 roku połączyło się z istniejącym od 1905 roku paryskim Atelier D'Art Photographique, stosującym loga ze skrótami „RP”, „JK” i „FURIA”. Po fuzji, zależnie od tematyki, nadal stosowano wszystkich pięć znaków towarowych. Wydawnictwo publikowało głównie wysokiej jakości pocztówki fotograficzne o różnorodnej tematyce, m.in. portrety kobiet w romantycznej oprawie, portrety dzieci, akty, krajobrazy i kartki świąteczne.

PC Paris było jednym z pierwszych wydawnictw eksperymentujących z kolorem wydruków. W sprzedaży znajdowały się malowane ręcznie lub za pomocą szablonu portrety, w wyniku eksperymentów z barwnikami chemicznymi często nadawano kartom inny odcień, stosując sepię, błękit pruski i czerwień nakładaną na powierzchnię pokrytą srebrnym ziarnem. Na uwagę zasługuje też pionierska technika mieszania kolorów pomarańczowego, niebieskiego i zielonego, w wyniku której uzyskiwano jaskrawe „psychodeliczne” efekty kolorystyczne.

Wydawnictwo działało do końca lat dwudziestych XX wieku.

1947 -

Okres działalności: 1971 -

Artystka wizualna, rzeźbiarka, autorka performensów, obiektów, fotografii, kolaży i instalacji. Początkowo, od 1971 roku do końca lat 80., działała w duecie KwieKulik z mężem Przemysławem Kwiekiem. Ten okres to czas fascynacji teorią formy otwartej Oskara Hansena, a także wiążących się z tym poszukiwań nowych definicji sztuki, przeniesienia nacisku z artefaktu na efemeryczne działania artystyczne, wtapiające się w rzeczywistość i opierające się na performatywności oraz interakcji. Indywidualna twórczość Zofii Kulik jest powrotem do „dzieła zamkniętego”. Artystka konsekwentnie wykorzystuje w wypowiedzi artystycznej kolaże fotograficzne powstające w technice wielokrotnego naświetlania.

Początki korporacji sięgają roku 1939, kiedy doszło do połączenia dwóch japońskich firm Shibaura Seisaku-sho oraz Tokyo Denki. W ten sposób powstała firma Tokyo Shibaura Electric Co. Ltd określana często w skrócie jako Toshiba. Oficjalnie nazwę Toshiba Corporation firma przyjęła dopiero w 1978 roku. Firma specjalizuje się w produkcji zaawansowanych wyrobów elektrycznych i elektronicznych, w tym komputerów, telewizorów i cyfrowych aparatów fotograficznych.

Firma działająca w Stanach Zjednoczonych zajmująca się produkcją popularnych aparatów fotograficznych pod następującymi markami: Accomplishments, Concord, Concord Eye-Q, Polaroid, Fun Shooter, On Guard Kids, Frame and Store, Easyshot oraz Jenoptik. Aparaty rozprowadzane głównie w sieciach supermarketów były masowo produkowane w Chinach. Firma zakończyła działalność w 2009 roku.

Okres działalności: lata 80. XIX wieku - lata 20. XX wieku

Gabriel Lekegian & Co - studio fotograficzne działające założone przez Gabriela Lekegiana, urodzonego około lat 50. XIX w. - armeńskiego fotografa, aktywnego głównie na obszarach Środkowego Wschodu, a przede wszystkim w Egipcie. Działał od lat 70. do 90. XIX stulecia. Jeszcze w 1880 studiował malarstwo w Konstantynopolu u włoskiego artysty, Salvatore Valeri, specjalizującego się w manierze orientalizującej. Szybko porzucił jednak tradycyjne medium artystyczne, bezbłędnie wyczuwając zyski w rodzącej się i szybko popularyzującej dziedzinie fotografii. Po przeprowadzce do Kairu i odbyciu krótkich praktyk w studiach greckich lub armeńskich, otworzył własny zakład naprzeciwko hotelu Shepheard (na fotografiach artysty nazwa hotelu napisana jest z błędem, jako: „Shephard’s), wykonujący zdjęcia w technice suchej płyty. Zakład opisywał na winietach jako specjalizujący się w fotografii artystycznej „Photogr. Artistique G. Lekegian & Co”, kierując swoje usługi do zamożnych mieszkańców Europy oraz Stanów Zjednoczonych, odbywających bliskowschodnie podróże. Znany ze zmysłu biznesmena, Legekian oferował namiastkę interesującej ich egzotyki. Dzięki pozyskaniu klienteli Zachodniej, już w 1893 jego fotografie zostały wystawione na Światowej Wystawie Kolumbijskiej w Chicago, zorganizowanej w czterechsetną rocznicę odkrycia Ameryki przez Krzysztofa Kolumba. Tematyka pracy studia była bardzo różnorodna, od psychologicznych portretów oraz ilustracji codziennego życia Egiptu, z reporterską szczerością dokumentujących zmieniające się realia przełomu stuleci, po ujęcia okolicznej architektury i przyrody. Wkrótce, wraz ze wzrostem popularności, zakład stał się jednym z ulubionych miejsc lokalnej arystokracji, znany jest chociażby wykonany tam portret egipskiej księżniczki, Nazli Fazil. Samego Lekegiana w 1883 lub 1884 zatrudniono również jako oficjalnego fotografa brytyjskiej armii w Egipcie, co poskutkowało zmianą języka na winietach z francuskiego na angielski. Jeszcze w 1890 na rewersach widnieją napisy w obu językach, a już rok później ponownie pojawia się wyłącznie wersja francuska. W dwudziestym wieku, od końca lat 10., studio specjalizowało się przede wszystkim w sztuce portretowej oraz wydawnictwie pocztówek, wzorowanych na dawnych, XIX-wiecznych negatywach założyciela. Fotografie zakładu z lat 90. XIX w. można było ówcześnie zobaczyć m. in. w publikacji „Celebrities of the Army” (1902) oraz książce New Egypt (1906). Bibliografia: http://lusadaran.org/artists/gabriel-lekegian/ [dostęp: 05.03.2021]. Encyclopedia of the Nineteenth-century Photography, red. Hannavy J., New York 2008.

1919 - 1997

Czesław Odo Mostowski – fotograf i malarz, urodzony w 1919 w Krakowie. Pierwsze zdjęcie wykonał w wieku 10 lat, a po raz pierwszy pokazał swoje prace w 1934 na wystawie uczniów ówczesnego gimnazjum im. Witkowskiego w Krakowie. W 1937 otrzymał w prezencie od matki Leicę i od tego czasu kontynuował przygodę z fotografowaniem. Używał aparatów Kodak oraz Vogitlander, a podczas okupacji robił zdjęcia popularnym Zenitem. W latach 1947–1952 studiował na Krakowskiej ASP w pracowni Zbigniewa Pronaszki. Zajmował się przede wszystkim fotografią krajobrazową i reportażową. Pracował jako fotoreporter dla Centralnej Agencji Fotograficznej. Do końca życia szczególnie cenił zdjęcia monochromatyczne, pomimo popularyzacji techniki barwnej. Od 1964 związany był z Krakowskim Towarzystwem Fotograficznym. Zaangażował się wówczas w działalność edukacyjną i wystawienniczą. W efekcie jego prace pokazywane były na ekspozycjach na całym świecie. Został między innymi członkiem amerykańskiego Towarzystwa Fotograficznego, a w 1980 przyznano mu mu tytuł AFIAP. Zmarł w 1997. Zobacz więcej: Gryczyński A., Lata trzydzieste, lata czterdzieste… Fotografie Czesława Mostowskiego, 12.01.2020, https://nck.krakow.pl/lata-trzydzieste-lata-czterdzieste-fotografie-czeslawa-mostowskiego/ [dostęp: 10.04.2022].

Melecjusz (Meletiusz) Dutkiewicz - urodzony w Sołukowie w 1836 roku, czołowy polski fotograf drugiej połowy XIX w. Jeden z pierwszych dokumentujących Tatry, prekursor polskiego przemysłu fotochemicznego. Z zawodu chemik, profesor nauk przyrodniczych. Ukończył studia na Politechnice Wiedeńskiej na Wydziale Przyrodniczo-Chemicznym, później pracował jako profesor nauk przyrodniczych, jednak pod wpływem przyjaźni z Désiré Charlesem van Monckhovenem, propagatorem fotografii, porzucił tę drogę. Został asystentem w atelier Ludwika Angerera, gdzie szybko piął się po szczeblach kariery. Działał tam w latach 1858–1865, w międzyczasie (1861) wyjechał na dwór królewski w Sztokholmie i za zrobione tam fotografie został odznaczony medalem. Po powrocie, na zlecenie swojego nauczyciela, pomiędzy 1858 a 1863 tworzył fotografie Tatr i Beskidów. Z tego okresu zachowało się tylko jedno zdjęcie Zakopanego na tle Tatr Zachodnich (ok. 1860, obecnie w zbiorach Muzeum Tatrzańskiego w Zakopanem). Od 1865 przebywał w Warszawie, pracując u Karola Beyera, a od 1866 prowadził własny zakład fotograficzny wraz z baronem Ferdynandem Klochem de Kernitz, drugim z pracowników Beyera. Studio mieściło się w domu Grodzickiego przy Krakowskim Przedmieściu 7 (dawniej nr 411). Szybko zdobyło sobie uznanie, szczególnie ze względu na fotografię pozowaną, czego wynikiem był srebrny medal na wystawie paryskiej w 1867. Panowie otwarli nawet sezonową filię w Kaliszu. Mimo dobrej renomy już w 1869 Kloch wystąpił ze spółki i po kilku latach atelier wykupił malarz Aleksander Kowaliński, a następnie inżynier Zandrowicz. Drogi Dutkiewicza i Beyera złączyły się ponownie w 1869, gdy wspólnie otworzyli pierwszą światłodrukarnię mechaniczną. Następnie fotograf chciał uruchomić fabrykę klisz bromożelatynowych, jednak obie firmy nie przetrwały. Przed śmiercią artysta trudnił się jedynie nielicznymi pracami dorywczymi. Zmarł w Warszawie w 1897 roku, a miejsce jego pochówku pozostaje nieznane. Bibliografia: Maciesza A., Dutkiewicz Melecjusz (†1897), Polski Słownik Biograficzny. t. VI. Kraków 1948, s. 15–16. https://pl.wikipedia.org/wiki/Melecjusz_Dutkiewicz [dostęp: 09.03.2021].

14.03.1924 - 02.07.2014

Jerzy Lewczyński - artysta fotograf, krytyk i publicysta. Urodził się w Tomaszowie Lubelskim. Od 1945 mieszkał w Gliwicach, gdzie ukończył studia na Politechnice. W 1951 współzałożyciel Gliwickiego Towarzystwa Fotograficznego, a od 1956 członek zarządu Związku Polskich artystów Fotografików. Uczestniczył w licznych wystawach, m.in. „Fotografia subiektywna” (1968) i „Fotografowie poszukujący” (1971). Autor „Antologii Fotografii Polskiej” (2000). Fotografię uprawiał amatorsko od czasu II wojny światowej. W latach 50. XX w. początkowo tworzył pod wpływem estetyki piktorializmu, a także socrealizmu. W II połowie lat 50. zwrócił się w kierunku eksperymentu formalnego – inspirował się tradycją przedwojennej awangardy – surrealizmem, twórczością Laszlo Moholy-Nagy’a i Man Raya oraz włoskim neorealizmem, a w późniejszym okresie także strukturalizmem. W 1957 nawiązał kontakt z Bronisławem Schlabsem i Zdzisławem Beksińskim, z którymi utworzył nieformalną grupę dążącą do autonomii i oryginalności twórczej. Wystawiali wspólnie w Galerii Krzywe Koło (1958) oraz Gliwicach (1959). Znajomość z Beksińskim wpłynęła na jego poglądy na sztukę i literaturę, stając się inspiracją dla własnych poszukiwań i dążeń do syntetyzowania życia w obrazie. W głównym nurcie twórczości posługiwał się m.in.: dekonstrukcją, cytatem, używał zestawów zdjęć, przede wszystkim z myślą o skonstruowaniu uniwersalnego przekazu dotyczącego pojęć egzystencjalnych, historii prywatnej i publicznej, pamięci czy sfery emocjonalnej. Od końca lat 60. pracował nad autorską koncepcją archeologii fotografii, sformułowaną ostatecznie w latach 90. Pozwoliła mu ona „poszerzyć oddziaływanie obrazu fotograficznego oraz stworzyć instrument badania przeszłości”. W latach 60. i 70. zaczął wykorzystywać w swoich działaniach fotografię amatorską i anonimową. W cyklu „Fotografia pamiątkowa” dokumentował przez szereg lat absurdalne czy humorystyczne sytuacje zauważone w otaczającej codzienności, które traktował jako metafory życia społeczno-politycznego w Polsce. Zaangażowany w popularyzację historii polskiej fotografii, był m.in. autorem „Antologii fotografii polskiej” (Bielsko-Biała, 1999). Zmarł w Gliwicach. Bibliografia: J. Kordjak-Piotrowska J., Egzystencje. Polska fotografia awangardowa 2. połowy lat 50., kat. wystawy. MNW, Warszawa 2005. Jerzy Lewczyński. „Archeologia fotografii” prace z lat 1941-2005, red. Jurecki K., Września 2005. Jerzy Lewczyński Wikipedia, https://pl.wikipedia.org/wiki/Jerzy_Lewczy%C5%84ski [dostęp: 30.07.2021].

Okres działalności: 1898 - 1928

Berliński zakład fotograficzny mieszczący się w Domu Towarowym Wilhelma Steina przy Chauseestraße 66, otwarty w 1898 roku. Pracownią kierował fotograf Achill de Veer. Atelier fotograficzne otwarte w ekskluzywnym dwupiętrowym domu towarowym od początku cieszyło się ogromnym powodzeniem wśród klientów. W wyniku prowadzonej rozbudowy budynku zlokalizowany kolejno pod numerami:

- Berlin, Chauseestraße 66 (1898-1902)
- Berlin, Chausseestraße 65/66 (1903-1907)
- Berlin, Chauseestraße 70/71 (1908-1928)
Zakład fotograficzny działał do roku 1928, kiedy Wilhelm Stein sprzedał dom towarowy prężnie rozwijającej się firmie Hermanna Tietza. Na początku 1929 roku budynek spłonął doszczętnie w pożarze.

Ur. 7 lipca 1959 roku