Arado-Bildstelle - prawdopodobnie firma-córka fabryki samolotów Arado Flugzeugwerke GmbH (1925) o roli promocyjno-propagandowej, rodzaj firmowego wydawnictwa.

Ernst Sandau - syn pochodzącego ze Szwecji, ale działającego w Berlinie fotografa o tym samym imieniu i nazwisku, żyjącego w latach 1880–1918. Podobnie jak ojciec, Sandau również został fotografem, chociaż nie przejął jego atelier. Znany był z serii portretów wykonanych na przełomie lat 20. i 30. XX w. Uwieczniał przede wszystkim popularnych aktorów oraz dostojników III Rzeszy, działając dla znanego wówczas wydawnictwa Ross Verlag. W późniejszym okresie używał jedynie podpisu „Sandau”.

Okres działalności: lata 30. XX w.

Rudlicki M. - warszawski zakład fotograficzny działający w latach 30. XX w.

Okres działalności: 1880 - 1948

J. F. Langhans & Co - zakład prowadzony przez Jana Langhansa (ur 9 lipca 1851 – zm. 22 marca 1928), jednego z pionierów fotografii portretowej. Swoje pierwsze studio założył już w 1876 w Jindřichův Hradcu, działało do 1890. W 1880 Langhans uzyskał pozwolenie na otwarcie zakładu w samym sercu Pragi, przy ulicy Vodickowej 37, który już wkrótce odniósł spory sukces. Najważniejszą częścią kolekcji fotografii Langhansa jest Galeria Osobistości. Studio odwiedzało wiele sławnych postaci przełomu wieków - od monarchów, przez artystów, aktorów i pisarzy, po polityków. W otwartej w 1887 filii w Mariańskich Łaźniach, wykonywano fotografie odwiedzających uzdrowisko, znamienitych postaci, jak choćby króla brytyjskiego Edwarda VII. Z biegiem lat działalność została rozszerzona o kolejne oddziały w Pilznie, Czeskich Budziejowicach (1898), Hradcu Králowém (1902) oraz Náchodzie (1920). Czasem na winietach pojawiała się także nazwa „J. F. Langhans & Co.”- litera F. była nawiązaniem do imienia ojca Langhansa, Františka. Podobnie jak wielu artystów tego czasu, również w studio przy Vodickowej, podczas portretowania używano malowanych, dekoracyjnych teł, nawiązujących estetyką do romantycznych widoków natury znanych z dzieł malarskich. Wystrój ubogacały także drobne rekwizyty, takie jak książki, kwiaty i niewielkie meble. Charakterystycznym stało się także celowe rozmycie drugiego planu i skupienie uwagi bezpośrednio na modelu. Zakład inwestował w nowoczesny sprzęt oraz zapewnienie komfortu klientom, oferując kilka pokoi do fotografii indywidualnych, jeden do grupowych (nawet do 100 osób jednocześnie) oraz posiadał własne pracownie retuszu czy kopiowania. Jako jeden z pierwszych Langhans używał elektrycznego oświetlenia oraz stosował na szeroką skalę techniki reklamowe. W pierwszej dekadzie XX w. w studiu Langhansa pracował znany piktoralista - Vladimír Jindřich Bufka. Praski zakład często wykorzystywany był również jako miejsce scenograficzne przy kręceniu pierwszych filmów. W 1919 Victor Meisner, zięć Langhansa, przejął zakład i kontynuował jego tradycje portretową. W 1948 studio upaństwowiono, co poskutkowało wyrzuceniem ogromnej części zbieranych przez lata negatywów (według polityki firmy archiwizowano wszystkie fotografie). Dom został zwrócony rodzinie dopiero w 1991, w ramach restytucji, a podczas remontu, siedem lat później, znaleziono zachowane 9 tysięcy szklanych płytek z negatywami. Obecnie przy ulicy Vodickowej znajduje się praska Galeria Fotografii Langhansa. Bibliografia: https://cs.wikipedia.org/wiki/Jan_Nepomuk_Langhans [dostęp: 05.03.2021].

Okres działalności: lata 70. XIX w.

Dvořak & Roškota - zakład fotograficzny działający w latach 70. XIX w. w Pilźnie przy ul. Praskiej 57.

Okres działalności: koniec XIX w. - 1905

Reg. C. E. & Co. - zakład litograficzny wykonujący tekturki dla Franciszka Kryjaka w Krakowie i Edwarda Trzemeskiego we Lwowie; także jako Reg. C. E. & C.

Okres działalności: ok. lat 90. XIX w.

Goldwein B. - praski zakład litograficzny.

16.02.1952 - 30.12.2019

Maciej Osiecki - urodzony we Wleniu polski fotoreporter. Członek ZPAF i Stowarzyszenia Dokumentalistów „Droga”. Współtwórca nurtu fotografii socjologicznej PRL. W wieku 20 lat rozpoczął współpracę ze Studencką Agencją Fotograficzną. W latach 70. i 80. XX w. fotografował dla najpopularniejszych pism młodzieżowych takich jak „itd.”, „Na Przełaj”, „Kurier Polski”, „Razem”. Dokumentował pierwszą i drugą wizytę papieża Jana Pawła II w Polsce, strajk w Stoczni Gdańskiej im. Lenina w 1980, jest autorem materiału fotograficznego do książki o prof. Zbigniewie Relidze. W latach 90. XX w. Osiecki poświęcił się głównie fotografii prasowej i reklamowej. Podczas prezydentury Lecha Kaczyńskiego był fotografem Marii Kaczyńskiej. Za swoją pracę otrzymał dwukrotnie nagrodę w Konkursie Fotografii Prasowej, I Nagrodę na Konkursie Fotografii Socjologicznej 1979 i I Nagrodę Specjalną Vidical 2005 za kalendarz „Polskie twarze”. Wystawy: „Fotographia Polska, 1879-1979” International Center of Photography Nowy Jork (1979); Jaszczurowa Galeria Fotografii, Kraków (1979); „I Ogólnopolski Przegląd Fotografii socjologicznej”, Bielsko-Biała (1980); „Fotografia narzekająca”, Bielsko-Biała, (1991) (wystawa indywidualna); „Dokument czasu – lata 1970/80” (2005); „Polska lat 70.” (2008); „Droga przez Polskę”, Warszawa (2014); „Kraj na dorobku 1960-89”, Warszawa (2017); „Fotoreporterzy”, Muzeum Fotografii w Krakowie (2017); „Ostrzej widzieć. Fotoreportaż w „itd.” 1960-1990”, Dom Spotkań z Historią, Warszawa (2020). Zobacz więcej: https://pl.wikipedia.org/wiki/Maciej_Osiecki [dostęp: 12.03.2021]. https://zpaf.pl/aktualnosci/zmarl-maciej-osiecki/ [dostęp: 12.03.2021].

Okres działalności: 1857 - 1910

Teofil Boretti - zakład fotograficzny założony w 1857 przez potomka włoskiej rodziny budowniczych i architektów, osiadłej w Warszawie w końcu XVIII wieku (Giuseppe (Józef) Boretti przyjechał do stolicy w 1787). Teofil zawodu uczył się u swojego wuja, wybitnego fotografa XIX-wiecznej Warszawy - Karola Bayera. Rozpoczął pracę w jego pracowni w wieku 18 lat. Już pięć lat później otworzył swój zakład w domu Łagiewnickich przy placu Teatralnym, przy ulicy Senatorskiej 463. Działał w tym miejscu do 1864, kiedy po pożarze ratusza przeniósł atelier na ulicę Marszałkowską (nr hip. 1403a), do kamienicy Nowodworskich. Pod tym adresem pracownia funkcjonowała do 1870. Po tym czasie Boretti przeniósł zakład na ulice Rymarską 6 - zrobił to jednak nielegalnie, co skutkowało w 1872 wyrokiem sądowym. Ostatecznie pracownia wznowiła działalność na tej samej ulicy, pod numerem 4, gdzie funkcjonowała do 1879. W 1880 Boretti ostatecznie przeniósł się na ul. Długą 20/26, gdzie pracował do 1910. Artysta był przede wszystkim portrecistą. Wykonywał także widoki miasta, a na jego fotogramach widać cenne ujęcia Warszawy z drugiej połowy XIX stulecia.

Okres działalności: 1894 - 1909

Schemboche & Baldi - studio działające w Rzymie przy Via della Mercede 54, prowadzone przez dwóch fotografów - Michele Schemboche (mistrza) oraz Natale Baldi (ucznia) od 1894 do 1907. Następnie przejęte zostało przez Baldiego, który prowadził je we współpracy z Giovannim Nardim do 1909. Filie studia działały w Turynie oraz Florencji. Zobacz także: Schemboche Michele Bibliografia: https://www.abebooks.it/Fotografia-allAlbumina-Ritratto-Gentiluomo-SCHEMBOCHE-PHOTOGRAFE/5474719103/bd [dostęp: 05.03.2021]. Pizzo M., Fotografie del Risorgimento Italiano: Repertori del Museo Centrale del Risorgimeno 1, Rzym 2004.