Okres działalności: 1945 - 1950

Dufa - wytwórnia utworzona w 1939 w Pradze po wykupieniu Sida-Fex-Kameras. Ówczesna firma Camera-Závody specjalizowały się w produkcji bakelitowych aparatów. W 1945 zakłady zostały znacjonalizowane i przemianowane na Dufa. Samodzielnie działały do 1950, kiedy to zostały wchłonięte przez firmę Druopta Praha.

Okres działalności: 1927 - 1940

Eho Kamerafabrik - początki firmy sięgają 1892, kiedy Richard Knoll założył w Lipsku firmę handlową „Photo Spezialhaus”. Począwszy od 1904 rozszerzyła ona działalność na naprawę i produkcję aparatów fotograficznych, po czym w 1910 przeniosła się do Drezna. W 1927 kontrolę nad firmą przejął Emil Hofert, a następnie Berthold Atltmann. Przy okazji doszło do zmiany nazwy na Eho Kamerafabrik. W 1931 firma stała się spółką z ograniczoną odpowiedzialnością (GmbH). Począwszy od lat 30. XX w. była znana z produkcji serii niewielkich aparatów skrzynkowych Altissa, wyposażonych w jasny celownik lunetkowy, skonstruowanych przez Karla Heinricha Altmanna. Dekadę później przemianowano ją na Amca Werk Berthold Altmann, a w rok później na Altissa Camera Werk. W 1952 zakłady zostały przejęte przez władze komunistyczne, które zmieniły nazwę na VEB Altissa Camera Werk. Od 1959 zakłady wchodziły w skład VEB Kamera–und Kinowerke, a następnie stały się częścią VEB Pentacon (1964).

Okres działalności: 1947 - ok. 1996

Hanimex - w 1947 Jack Hannes założył w Sydney firmę handlową Hanimex (Hannes Import Export). Firma zajmowała się głównie importem i dystrybucją sprzętu fotograficznego na terenie Australii i Nowej Zelandii. Szereg importowanych z Japonii i Niemiec aparatów fotograficznych nosiło właśnie nazwę Hanimex.

Okres działalności: ok. 1960 - 2020

Carena - niemiecka marka aparatów fotograficznych. Firma Porst z Norymbergi w 1960 wypuściła na rynek kamerę filmową o nazwie Carena, w następnych latach zaczęto używać tej nazwy jako własnej marki aparatów fotograficznych wytwarzanych przez różnych producentów. W latach 70. XX w. marka została sprzedana szwajcarskiej firmie Interdiscount, która używała tej nazwy przez następne lata. W 1982 roku Interdiscount kupił większościowy pakiet udziałów w firmie Porst,  ponownie łącząc marki Carena i Porst. a następnie sprzedał udziały belgijskiej firmie Spector NV.  Interdiscount nadal firmuje niektóre produkty fotograficzne marką Carena.

Okres działalności: 1945 - 1959

VEB Welta-Kamera–Werk - w 1914 Walter Waurich i Theodor Weber założyli we Freital koło Drezna wytwórnie aparatów fotograficznych pod nazwą Weeka–Kamera Werk. W pięć lat później nazwę zmieniono na Welta-Kamera-Werke. Firma specjalizowała się w produkcji miechowych aparatów fotograficznych, wytwarzając również składane lustrzanki dwuobiektywowe Perfekta i Superfekta. Po zakończeniu wojny firma została upaństwowiona przez komunistyczne władze i przyjęła nazwę VEB Welta-Kamera–Werk. W 1950 przyłączono doń niewielkie zakłady Kamera Werk Tharand. Welta funkcjonowała samodzielnie do 1959, kiedy włączono ją do zakładów VEB Kamera und Kinowerk z Drezna, które z kolei w 1964 stały się częścią koncernu VEB Pentacon.

Okres działalności: 1858 - 1917

R. A. Goldmann - Fabrik Photographischer Apparate był znaczącym austro-węgierski producentem aparatów fotograficznych (głównie atelierowych i podróżnych) z siedzibą w Wiedniu przy Victoriagasse 14. Firma została założona w 1858 i funkcjonowała do 1917, kiedy to weszła w skład marki Herlango.

Okres działalności: 1878 - 1998

Studio Fotograficzne „Thomas” - założone przez Myrona Thomasa (ur. 1851– zm. 1940) w 1878, znajdowało się na południowym końcu Sunbury Street (między Shamokin i Franklin Street) w Shamokin w Pensylwanii. Urodzony w połowie XIX wieku założyciel bardzo wcześnie zainteresował się fotografią. Był samoukiem, a wiedzę czerpał z dostępnych wówczas podręczników. Wkrótce okazało się, że Myron opanował techniczne aspekty fotografii do perfekcji, a biznes szybko zaczął przynosić zyski. Już w 1880 studio zostało przeniesione do lokalu na Independence Street. Specjalizowało się w fotografii lotniczej, komercyjnej, reklamowej, wykonywaniu fotostatów oraz reprodukcji oraz oprawianiu obrazów. Nowy zakład fotograficzny był główną siedzibą fotografa, który systematycznie zaczął zakładać kolejne filie w całym stanie, m. in. w Mount Carmel, Ashland oraz Tamaqua. Myron przeszedł na emeryturę w 1929, przekazując biznes swoim synom, Ralphowi oraz Paulowi, którzy kontynuowali jego działalność. Reszta z piątki rodzeństwa, Richard, Clair oraz Lillian również zajmowała się fotografią. Najmłodszy z nich, Paul, już w młodości pomagał ojcu w wykonywaniu portretów oraz reklam ujęć lotniczych. Wykorzystał te doświadczenia w czasie II wojny światowej, podczas której był fotografem lotniczym, służąc nad Południowym Atlantykiem oraz Morzem Karaibskim. W okresie od 1945 do 1950 wykonywał szereg usług fotograficznych. Do najbardziej znanych działań należy współpraca z New Haven Railroad czy Merrill Studio w Nowym Yorku. Paul wykonywał także dokumentacje wszystkich mostów znajdujących się w Nowym Yorku, Brooklynie oraz Staten Island. Po tym czasie, w 1950 powrócił do rodzinnego zakładu, które w 1949 przekazał mu brat Ralph, przechodząc na emeryturę. Ralph stał się pierwszym fotografem w mieście, głównie komercyjnym oraz portretowym, który w fotografii filmowej używał aparatów małoobrazkowych o szerokości filmu 35 mm. Paul kontynuował działalność studia do 1984, które prowadził wraz z siostrą Lillian, wykształconą kolorystką. Siostra zajmowała się przede wszystkim retuszem zdjęć. Wykonywała także miniatury w kości słoniowej. Kolejny z braci, Clair Thomas, po wyszkoleniu przez ojca przejął filię zakładu w Tamaqua, potem przeniesionego do Wilkes-Barre oraz Warren. Zajmował się głównie fotografią portretową. Richard Thomas był natomiast znanym piktorialistą. Zajmował się również wykonywaniem portretów oraz fotografią komercyjną oraz retuszem. Po śmierci Lillian studio przejęła jedna z uczennic, pracująca w zakładzie już od 1965 - Joyce Wojciechowski. Od tego czasu Thomas Photo Gallery oferowało usługi w zakresie fotografii ślubnej, paszportowej, reprodukowaniu obrazów, oprawianiu ich, portretach olejnych oraz renowacji. Do czasu sprzedaży budynku w 2006 mąż Joyce zachował pokaźną kolekcję negatywów, odbitek oraz pocztówek, na które składał się cały dorobek zakładu, poczynając od XIX wieku. Znalazły się tam ujęcia z miejscowych ślubów, graduacji, spotkań klasowych, lokalne szkoły, kościoły, szpitale, remizy strażackie, fotografie lotnicze, kolejowe, a także przedstawienia zabytków (Browar F&S, Eagle Silk Mill, kina Victoria, Capitol i Majestic, Edgewood Park). Jedną z najcenniejszych fotografii w zbiorze jest np. portret Thomasa Edisona, który mieszkał kiedyś w sąsiednim Sunbury, wykonany przez założyciela studia 7 kwietnia 1898. Zachował się również list Edisona, napisany do Myrona Thomasa, w którym prosił o przesłanie odbitki portretu, opisując go jako jeden z najlepszych, jakie mu kiedykolwiek wykonano. Pozostałe po zakładzie obrazy zakupiło The Northumberland Historic Society.

Okres działalności: 1944 -

Spółdzielnia Wydawnicza "Czytelnik" - wydawnictwo humanistyczno-literackie założone przez Jerzego Borejszę w 1944 w Lublinie. W 1945 siedziba wydawnictwa została przeniesiona do Warszawy. Wydawnictwo organizowało biblioteki i księgarnie, wydawało nowe tytuły prasowe: „Życie Warszawy”, „Dziennik Polski”, „Rzeczpospolita”; periodyki: „Przekrój”, „Przyjaciółka”, „Odrodzenie” i tanie książki. W okresie 1945–1948 było centrum polskiej kultury pod kontrolą Borejszy, nazywane „imperium” lub „państwem w państwie”. Straciło na znaczeniu po usunięciu Borejszy z kierownictwa wydawnictwa w 1948. Po roku 1951 gazety i periodyki przejęła RSW „Prasa”. Czytelnik nadal jest obecny na rynku, wydaje literaturę piękną, publicystykę, pamiętniki, reportaże. Od 2006 do 2012 redaktorem naczelnym wydawnictwa był Janusz Drzewuski.

1865 - ?

Emil Joffè - włoski fotograf, w 1899 odznaczony złotym medalem na Salonie fotograficznym w Nicei. Mieszkał i pracował w Merano, gdzie osiadł w 1913. Swoje studio „Photomaterial E. Joffè” otworzył w 1921 przy promenadzie Passeggiata Regina Margherita i prowadził je wraz z synem, Karlem. Drugi zakład, działający jednocześnie, mieścił się w Willi Ludmiła w Johannisbadzie w Karkonoszach. Już w 1938 wraz z rodziną został odnotowany przez władze faszystowskie w spisie osób żydowskiego pochodzenia, w związku z czym po rozpoczęciu II wojny światowej emigrował do St. Moritz. Związany był zawodowo z firmą Kodak.

Okres działalności: 1867 - 1938

Maison Bonfils - zakład fotograficzny powstały w Bejrucie w 1867 z inicjatywy Felixa Bonfilsa (ur. 1831 – zm. 1885) i jego żony Marie-Lydie Bonfils (ur. 1837 – zm. 1918). W 1878 przemianowany na „F. Bonfils et Cie”. W zakładzie wykorzystywano pionierską w tamtym okresie technikę fotochromu. Początkowo to Felix tworzył większość fotografii, a Marie-Lydie specjalizowała się w kobiecych portretach studyjnych, do których łatwiej można było zachęcić mieszkanki Wschodu, gdy tworzyła je fotografka. Prócz żony i syna fotograf zatrudniał anonimowych twórców i lokalnych artystów (np. Tancrede Dumasa czy Jean-Baptiste Charliera). Po śmierci Feliksa w 1885 syn Adrien, odbywający dotąd służbę wojskową, wrócił do Bejrutu, żeby kontynuować rodzinny interes. Idąc w ślad ojca i poszerzając nawet pole jego działań, chciał dokumentować Lewant zmieniający się pod wpływem postępu, rozwoju kolei i turystyki. Fotografie wykonywane w zakładzie Bonfils miały niezwykle encyklopedyczny charakter, stanowią do teraz niezaprzeczalną wartość pod względem artystycznym i naukowym. Były oznaczane różnorodnie: „A. Bonfils, Collection des vues d'Orient”, „A. Bonfils, Beyrouth, Syrie”, „A. Bonfils, Collection des vues d'Orient”, „A. Guiragossian, Successeur de L. Bonfils, Beyrouth, Syrie”. Żona Feliksa porzuciła fotografię i wyjechała z Bejrutu w 1916. Zmarła dwa lata później, zostawiając firmę pod okiem Abrahama Guiagossiana, wieloletniego współpracownika. Firma ostatecznie zakończyła działalność w 1938. Pomimo docenienia w czasach świetności ich rodzinna działalność została szybko zapomniana. Sam założyciel był jednym z pierwszych fotografów zajmujących się uwiecznianiem Bliskiego Wschodu na tak dużą skalę. Początkowo pracował jako introligator, a profesję zmienił po powrocie z wyprawy do Lewantu w 1860. Marie-Lydie Cabanis poślubił w 1857. Wraz z rodziną przeniósł się do Bejrutu w 1867, by tam wspólnie otworzyć studio fotograficzne. Artysta tworzył portrety w sceneriach bliskowschodnich, ale też inspirowane Biblią. Tworzone przez niego panoramy Damaszku czy Konstantynopolu namiętnie kupowali turyści i z ich powodu stał się znany w szerszych kręgach. W roku 1872, po prezentacji swojego dorobku Société Française de Photographie, wydał album „Architecture Antique” i utworzył zakład w Ales (1875), z którego pochodzi jego najbardziej znany i ceniony album - „Souvenirs d'Orient” (1878). Bibliografia: https://en.wikipedia.org/wiki/Félix_Bonfils [dostęp: 22.02.201]. Encyclopedia of the Nineteenth-century Photography, red. Hannavy J., New York 2008, s. 173-174.