1980 -

Kuba Dąbrowski - urodził się w Białymstoku, obecnie mieszka w Berlinie. Fotograf. Absolwent Uniwersytetu Jagiellońskiego (socjologia) i Instytutu Fotografii Twórczej w Opawie. Jeden z pionierów fotoblogów w Polsce, autor bloga accidents will happen (accidentswillhappen.blogspot.com; 2005–2009) i fotobooków: Western (2010), Little Sweet Lies (2012), 113,604 Stray Dogs (2013), Film obyczajowy produkcji polskiej (2014). Zajmuje się fotografią komercyjną (m.in. współpracuje z różnymi czasopismami, jest fotografem mody), pisze felietony o fotografii oraz uprawia niezwykle sugestywny „dokument w osobie pierwszej”, jak sam to nazywa. Jest fotografem totalnym, za sens swojej działalności uważa dokumentowanie otaczającej go codzienności. Dąbrowski reprezentuje współczesne podejście do dokumentu, odległe od utopijnej wizji obiektywnego i bezosobowego rejestrowania świata. Wystawy indywidualne artysty: Ważne pytania, Galeria Arsenał, Białystok, 2004; Fontos kerdesek, Platan Galeria, Budapeszt, 2005; Was dich nervt, Zero, Berlin, 2005; Everything, Point Gallery, Tokio, 2007; Fauna Flora, Lefttanker, Tokio, 2007; Chciałbym umrzeć jak James Dean, Festiwal Fotografii w Łodzi, 2008; Pić z Tobą colę, Galeria Arsenał, Białystok, 2008; Koledzy, ZPAF i S-ka, Kraków, 2009; Film obyczajowy produkcji polskiej, Zachęta Narodowa Galeria Sztuki, Warszawa 2014; i zbiorowe: Polska Wenus 2008, MFK, Kraków, 2008; Efekt czerwonych oczu, CSW, Warszawa, 2008; La Gioja, Palazzo dell Esposizione Rzym, 2009; Entuzjaści, BWA, Katowice, 2009; Szczyt bohaterów, Bunkier Sztuki, Kraków, 2009; Pejzaż polski, CSW Mińsk, 2009. Zobacz więcej: http://www.kubadabrowski.com/ (dostęp: 12.03.2021). https://culture.pl/pl/tworca/kuba-dabrowski (dostęp: 12.03.2021). Kuba Dąbrowski. Film obyczajowy produkcji polskiej, red. J. Kinowska, Zachęta – Narodowa Galeria, Warszawa 2014.

07.02.1971 -

Kobas Laksa - urodził się w Białymstoku, mieszka i pracuje w Warszawie. Artysta sztuk wizualnych, reżyser, scenarzysta, fotograf, grafik. W latach 90. współtworzył nieformalne kino offowe. Absolwent Wydziału Malarstwa, Grafiki i Rzeźby Akademii Sztuk Pięknych w Poznaniu (dyplom 1996) oraz kursu filmowego w latach 2015–2018 w Wajda School (kurs reżyserski i scenariuszowy). Twórca autorskich warsztatów „Zerówka Zespołowa” dla rodziców dzieci z zespołem Downa, czynnie zaangażowany w proces zmiany postrzegania niepełnosprawności intelektualnej. Autor filmów dokumentalnych i fabularnych, a także teledysków. Współautor projektu Hotel Polonia i twórca serii fotomontaży Budynków życie po życiu, za który pawilon polski został nagrodzony Złotym Lwem podczas Biennale Architektury w Wenecji (2008). Fotomontaże pokazują futurystyczną wizję przyszłości na podstawie zmiany funkcji (przetworzeniu) sześciu współcześnie istniejących budynków powstałych w ostatnich latach w Polsce. Projekt wraz z komentarzami kuratorskimi był ciekawym odniesieniem do historii architektury i współczesności w kontekście społeczno-politycznym. Do stworzenia monumentalnych fotomontaży fotograf wykorzystał zdjęcia wykonane w różnych miejscach stolicy. Stłoczone motywy tworzą obraz metropolii przyszłości, gdzie dziesiątki przedmiotów, dróg i architektura krzyżują się na na wielu planach budząc skojarzenia z apokaliptycznymi wizjami rodem z filmów SF. W 2010 roku w Poznaniu można było oglądać „Memento Vulgari” – pięć monumentalnych fotomontaży rozwieszonych w centrum miasta, przygotowanych na podstawie obrazów znanych renesansowych malarzy: Tycjana, Botticellego, Giorgione, P. Bruegela i Ghirlandaia. Do prezentacji wykorzystano przestrzenie zarezerwowane do tej pory dla reklam. Kolejne prace powstały jako kontynuacja cyklu miejskiego. Artysta wizualnie zmienił funkcjonalność katedry św. Stefana w Wiedniu na spalarnię śmieci, a parlamentu austriackiego w turecką restaurację. Ukoronowaniem poszukiwań formalnych miejskiego kolażu było stworzenie modyfikacji miasta jako panoramy sferycznej możliwej do obejrzenia w okularach VR. W oparciu o realnie dziś istniejące przestrzenie miejskie Kobas Laksa pokał prognozę przyszłości Warszawy jako upadającego centrum rozrywki w projekcie „Roller Coaster Warsaw” zaprojektowanej jako sferyczna panorama (2010) Kobas Laksa zderzając konwencje, mieszając skrajnie odległe środki stylistyczne, takie jak farsa i subtelna poetyka czy fikcja i dokument, modyfikuje obrazy rzeczywistości. Jego fotomontaże zaskakują, nadbudowując nowe znaczenia tam, gdzie wszystko wydaje się już ostatecznie zdefiniowane.

1975 -

Mikołaj Długosz urodził się w Warszawie, obecnie mieszka w Krakowie. Fotograf, fotoedytor, artysta wizualny. Studiował w Państwowej Wyższej Szkole Filmowej, Telewizyjnej i Teatralnej im. Leona Schillera w Łodzi. Współpracował jako fotograf z wieloma pismami od numerów zerowych, od „L’Uomo Vogue” po „Dik Fagazine”. Był pierwszym naczelnym „Notesu na 6 tygodni” W swych działaniach artystycznych od pewnego czasu opiera się najczęściej na archiwach i materiale znalezionym. W projektach fotograficznych wykorzystuje zarówno anonimowe fotografie amatorskie (np. Real Foto bazujący na zdjęciach umieszczanych na portalu Allegro), jak i fotografie profesjonalne, m.in. widokówki wydawane przez Krajową Agencję Wydawniczą, budując z nich własne narracje. Autor książek fotograficznych: Pogoda ładna, aż żal wyjeżdżać, Kraków 2006; Real Foto, Kraków 2008,; 1994, Warszawa 2011; Proszę wejść (z Sylwią Chutnik), Warszawa 2012; Latem w mieście, Warszawa 2016; Wolne i inne ważne sprawy, Petersburg 2019. Autor wystaw indywidualnych (m. in. Pogoda ładna, aż żal wyjeżdżać, Galeria Kronika, Bytom 2006; Real Foto, Bunkier Sztuki, Kraków, 2008; Archeologie (z Jerzym Lewczyńskim), Galeria Kronika, Bytom, 2008/2009; Real Foto, Halalit, Tel Aviv 2009; Anty-design (z Jerzym Lewczyńskim), Galeria Asymetria, Warszawa, 2012) oraz udział w wystawach zbiorowych (m. in. Polska Diary, Centre Pompidou, Paryż, 2004; Festiwal Nova Polska, Lille, 2004; Betonowe dziedzictwo, CSW Zamek Ujazdowski, Warszawa, 2007; Efekt czerwonych oczu, CSW Zamek Ujazdowski, Warszawa, 2008; Tribute to Fangor, BWA, Warszawa, 2011. zobacz więcej: http://mikolajdlugosz.com/ (data dostępu 12.03.2021) https://culture.pl/pl/tworca/mikolaj-dlugosz (data dostępu 12.03.2021)

14 października 1874 - 14 lutego 1948

Hugo Erfurth (1874 – 1948) był niemieckim fotografem znanym z portretów ważnych osobistości i postaci kulturalnych początku XX wieku. Jego wczesne prace pokazują przywiązanie do piktorializmu. Tworzył krajobrazy i portrety w technice gumy, eksperymentował z fotomontażem. Pod koniec lat 20. XX w. Erfurth stał się jednym z czołowych niemieckich portrecistów. W latach 1892–1896 studiował malarstwo w drezdeńskiej Akademii Sztuk Pięknych. W 1894 studiował fotografię w ramach praktyki u fotografa nadwornego Wilhelma Höffera. Dwa lata później przejął pracownię J. S. Schrödera w Johannstadt w Dreźnie, następnie założył własną pracownię, galerię sztuki i dom w Palais Lüttichau. Został mianowany członkiem honorowym Londyńskiego Królewskiego Towarzystwa Fotograficznego oraz monachijskiego Süddeutsche Photographen-Verein. W 1919 współtworzył grupę wystawienniczą Gesellschaft Deutscher Lichtbildner, w skład której wchodzili czołowi niemieccy fotograficy artystyczni. W 1934 Erfurth przeniósł się z Drezna do Kolonii, zakładając tam studio. Jego pracownia i archiwum fotograficzne zostały w dużej mierze zniszczone przez bombardowanie w 1943 roku. Rok po wojnie przeniósł się nad Jezioro Bodeńskie w Gaienhofen, gdzie kontynuował pracę. Zmarł w Gaienhofen w wieku 73 lat.

Okres działalności: 1892 - około 1972

Największa i jedna z najlepszych wytwórni fotografii stereoskopowych na świecie. Firma założona w 1892 przez Benneville’a Lloyda Singleya (1864 – 1938) w Meadville w stanie Pensylwania. Miała swoje filie m.in.: w Nowym Jorku, Chicago, Toronto, Londynie i Sidney. Oferowała co najmniej 20 tysięcy tytułów znakomitej jakości, także w formie zestawów pudełkowych. Produkowała i rozpowszechniała widoki z całego świata, w tym wydarzenia polityczne i sceny rodzajowe. Rewersy tekturek, na które naklejano zdjęcia, były opatrzone obszernymi tekstami informacyjnymi na temat sfotografowanych obiektów. Singley widział w fotografii stereoskopowej ogromny potencjał edukacyjny, dlatego część jego działalności stanowiło produkowanie i sprzedaż specjalnych zestawów dla szkół i studentów medycyny. W 1898 firma zaczęła wytwarzać i sprzedawać stereoskopy, czyli przeglądarki do oglądania zdjęć stereo. W pierwszych dekadach XX w., kiedy fotografie stereoskopowe zaczęły tracić popularność, a wiele wydających je firm podupadło, wytwórnia Keystone View Company kupiła ich negatywy i prawa do nich. Tak było m.in. z firmami Underwood & Underwood oraz H. C. White Co. W latach 20. XX w. Keystone View Company była jedynym istniejącym dużym producentem tradycyjnych zdjęć stereoskopowych na świecie. W 1936 prezes Singley przeszedł na emeryturę. Jego następcami zostali Charles E. Crandall i George E. Hamilton, którzy zarządzali firmą przez następne 20 lat, do śmierci Crandalla w 1956, kiedy jedynym prezesem został Hamilton. Pełnił tę funkcję do śmierci w 1962. W 1963 Keystone View Company została zakupiona przez Mast Development Company i działała do 1972 roku, produkując sprzęt optyczny. Po ustaniu działalności zdjęcia leżały przez pewien czas niestrzeżone w fabryce w Meadville, skąd w dużej części zostały rozkradzione. Pozostałe, o wadze ponad 30 ton, w 1978 roku trafiły ostatecznie do Kalifornijskiego Muzeum Fotografii w Riverside. 

01.01.1910 - 12.10.1997

Okres działalności: 1929 - 12.10.1997

Mieczysław Wójcikiewicz - urodzony w Tarnawcu nieopodal Leżajska fotograf i handlowiec. Ukończył studia ekonomiczne w Wyższej Szkole Handlowej w Poznaniu w 1934. Od 1929, podczas gdy mieszkał jeszcze wraz z rodzicami w Bydgoszczy, prowadził zakład fotograficzny „Foto Sztuka Mieczysław Wójcikiewicz, Bydgoszcz, Chwytowo 18, Jastarnia”, chociaż archiwalne dokumenty wskazują, że atelier należało do Wincentego Wójcikiewicza (ojca). Być może w atelier pracowali wszyscy synowie, którzy fascynowali się fotografią i wyuczyli się zawodu, nie tylko Mieczysław, ale również Wincenty i Bogusław. Mieczysław w sezonie letnim wyjeżdżał do Jastarni prowadząc tam kiosk „Akademicka Pracownia Filmowa FOTO-SZTUKA”. W latach 1932–1939 wraz z bratem Wincentym rozpoczął współpracę z Polskim Transatlantyckim Towarzystwem Okrętowym (później Gdynia Ameryka Linie Żeglugowe S.A.) jako obsługa rejsów. W czasie najlepszej prosperity pomagali im brat Bolesław i żona Wincentego Stanisława. Podczas morskich podróży Mieczysław wykonywał pamiątkowe fotografie pasażerom, dokumentując życie na statku oraz turystyczne wyprawy po odwiedzanych miejscach. Fotografował m.in.: na takich jednostkach jak: s.s. „Polonia”, s.s. „Pułaski”, s.s. „Warszawa”, m.s. „Piłsudski” i prawdopodobnie s.s. „Kościuszko”. Wykonał również serię zdjęć podczas poświęcenia bandery m.s. „Piłsudskiego” 14 września 1935 oraz m.s. „Batorego” 17 maja 1936. Zachowała się karta rzemieślnicza Mieczysława z 25 maja 1938 uprawniająca do prowadzenia rzemiosła fotograficznego w Jastarni, powiat morski, pod firmą Mieczysław Belina Wojcikiewicz – Foto Sztuka. W sierpniu 1939 wyjechał wraz z narzeczoną Franciszką Kohnke do Bydgoszczy, a kolejno do Warszawy, a następnie Rzeszowa, gdzie spędził lata wojny. Zatrudnił się w laboratorium zakładu fotograficznego Rylskiego, a potem w fotodrogerii należącej prawdopodobnie W. Theoballa. Wykonywał odbitki portretów niemieckich żołnierzy oraz ujęcia z frontu. W 1945 zdał egzamin mistrzowski w Rzeszowie. Po opanowaniu miasta przez wojsko radzieckie pracował już jako samodzielny fotograf i wykonywał głównie portrety. Jeszcze tego samego roku powrócił na wybrzeże i osiedlił się w Juracie, otworzył zakład fotograficzny w Pucku przy ul. 10 Lutego, działający jedynie w dni targowe. Po jego likwidacji założył drogerię w Jastarni, która w 1950 została upaństwowiona. Po 1950 centrum życia rodzinnego i zawodowego stała się zakupiona willa w Juracie, gdzie prowadził zakład fotograficzny aż do śmierci w 1997. Zmarł w Wejherowie, spoczywa na cmentarzu w Jastarni. Bibliografia: Szerle M., Dorobek fotograficzny Mieczysława i Wincentego Wójcikiewicz. Nowe wątki w badaniach nad międzywojenną polską flotą pasażerską, w: „XIII Konferencja Polskiego Muzealnictwa Morskiego i Rzecznego Chojnice – Charzykowy 2016”, „Studia i materiały Narodowego Muzeum Morskiego w Gdansku”, 2018.

22 maja 1887 - 29 grudnia 1968

Okres działalności: 1903 - 1939

Gustav Schubert - fotograf działający w Wiedniu na przełomie XIX i XX w. Zakład mieścił się przy Thaliastrasse 116, Wien XVI, później (ok. 1900) przy Breitenseerstrasse 13, Wien XIII.

Okres działalności: 1945 - 1958

VEB Zeiss Ikon Dresden - działająca we Wschodnich Niemczech po II wojnie światowej część firmy Zeiss Ikon (w Niemczech Zachodnich jako Zeiss Ikon AG Stuttgart). W 1958, w wyniku pozwu wystosowanego przez właścicieli o prawo do używania nazwy, drezdeńskie zakłady zmieniły nazwę na VEB Kinowerke Dresden.

Okres działalności: 1928 - 1932

Dr August Nagel Factory - w 1908 August Nagel (ur. 1882 – zm. 1943) wraz z przyjacielem Carlem Drexlerem założyli niewielką firmę produkującą aparaty fotograficzne Drexler & Nagel. Od 1907 firma nazywała się Contessa Camerawerke Stuttgart, a po I wojnie światowej została przekształcona w Contessa Nettel. W 1926 weszła w skład tworzonego z rozmachem koncernu Zeiss Ikon. August Nagel został tutaj dyrektorem produkcji, jednak w 1928 odszedł z firmy i utworzył własne zakłady Dr August Nagel Factory. W 1932 sprzedał zakłady koncernowi Eastman Kodak, który utworzył na tej bazie własny oddział o nazwie Kodak AG, w którym dalej pracował Nagel.