Twórca

Polski artysta fotograf i teoretyk fotografii. Należy jako artysta, teoretyk sztuki, pedagog i organizator życia artystycznego do wąskiego kręgu najwybitniejszych fotografów polskich XX wieku. Działał w Poznańskim Towarzystwie Fotograficznym (od 1952 r.), któremu przewodniczył w latach 1967-1976. Należał do Związku Polskich Artystów Fotografików od 1971 r., w latach 1985-1988 pełniąc funkcję prezesa. Od 1978 r. przez ponad trzydzieści lat pracował w Wyższej Szkole Sztuk Plastycznych (obecnie Uniwersytecie Artystycznym) w Poznaniu, będąc m.in. dziekanem Wydziału Malarstwa Grafiki i Rzeźby oraz kierownikiem Zaocznego Studium Fotografii profesjonalnej, od 1993 r. na stanowisku profesora. W 1998 r. współtworzył Naukowe Towarzystwo Fotografii, którego był wieloletnim prezesem. 

Stefan Wojnecki jest autorem kilkudziesięciu projektów artystycznych i wielu tekstów teoretycznych poświęconych fotografii. Brał m.in. udział w 1957 roku w poznańskiej wystawie "Krok w nowoczesność", w 1969 roku zaprezentował wystawę "Twarze", prezentując cykl prac powstały w oparciu o przekształcenia reprodukcji fotograficznych dzieł kilkunastu autorów. Dwa lata później brał udział w wystawie zbiorowej "Fotografowie poszukujący". W 1972 roku na wystawie "Duogramy – seria informacyjna", przedstawił autorską technikę, nad którą pracował od 1966 roku. Duogramy są etapem pośrednim między malarstwem, fotografią a obrazem elektronicznym. Za ich pomocą Stefan Wojnecki stworzył podwójny zapis, odrębny dla każdego oka, sprawiający wrażenie ruchu i stereoskopowego widzenia. Badaniem oddziaływania przestrzeni environment zajął się przygotowując wystawę w Galerii PTF w Poznaniu w 1974 roku (Sztuka alternatywna (wersje alfa, beta, gama)). Pokaz "Hiperfotografia" odbył się w poznańskim BWA ”Arsenał” w 1978 roku. Artysta poruszył w nim zagadnienia związane z fotorealizmem malarskim i jego związkami z fotografią. Na pytanie o możliwości poznawcze fotografii próbował odpowiedzieć w cyklu "Wpisuję swoje przeżywanie świata" (Mała Galeria ZPAF-CSW, Warszawa 1978). Łącząc technikę fotograficzną z rysunkiem wykonywanym światłem, zobrazował możliwość chwytywania śladów rzeczywistości w klatkę światłoczułej błony. W 1988 roku brał udział w wystawie "Polska fotografia intermedialna", której był także komisarzem (wraz z W. Makowieckim). 

Szereg z prowadzonych na styku nauki i techniki artystycznych poszukiwań Stefana Wojneckiego dotyczyło przede wszystkim wpływu zmieniających się, nowoczesnych technologii na formuły obrazowania, m.in. prowadząc do opracowania w 1980 roku nowatorskiej koncepcji „obrazu impulsograficznego”. Te działania stanowią elementy autorskiego procesu poszukiwania współczesnego modelu humanizmu, komunikowanego za pośrednictwem fotografii. Zdaniem artysty, w jego ramach fotografia powinna stanowić alternatywną przestrzeń dla pełniejszego zrozumienia procesów egzystencjalnych, wolną od obiegowych uproszczeń i przekłamań. 

Powyższa, skrótowa charakterystyka uprawnia, by zaliczyć Stefana Wojneckiego do grona tych artystów, którzy konsekwentnie pogłębiając refleksję nad naturą fotografii, jednocześnie dążyli do upowszechnienia w szerokiej świadomości społecznej idei fotografii jako medium dla artykułowania źródeł i aktualnej rangi indywidualnych i społecznych tożsamości.