Twórca

10 lutego 1818 – 8 listopada 1877

Okres działalności: 1844 - 1867

Fotograf nazywany „ojcem polskiej fotografii”; pierwszy zawodowy fotograf w Warszawie, wybitny portrecista, pionier fotografii naukowej i krajoznawczej, członek Société française de photographie, starożytnik, numizmatyk i inicjator powstania Warszawskiego Towarzystwa Numizmatycznego, wydawca. 

Był uczniem Liceum Warszawskiego – najlepszej męskiej szkoły średniej w Królestwie Polskim, po zakończeniu nauki uzyskał tytuł technika w „Fabryce bronzów, wyrobów z blachy lakierowanej i innych odlewów metalicznych” prowadzonej przez swojego wuja, Karola Mintera. Podczas pobytu w Paryżu, w 1844 roku, uczył się technik fotograficznych.

W latach 1844–1867 prowadził zakład fotograficzny mieszczący się kolejno: w pałacu Błękitnym (Zamoyskich) przy ul. Senatorskiej 35/37 w Warszawie; od 1845 roku przy ul. Wareckiej „Zakład Daguerrotypowy Karola Beyera w Warszawie”, pięć lat później przeniesiony do domu własnego przy tej samej ulicy; od 1857 roku zakład przeniesiono do kamienicy przy Krakowskim Przedmieściu 389. W 1851 roku spotkał się z Frederickiem Scottem Archerem - wynalazcą procesu fotograficznego opartego na mokrym kolodionie, od którego nauczył się pracy w tej technice. Wykonywał zdjęcia w technikach: dagerotypii, kalotypii, ambrotypii i mokrego kolodionu. 28 lipca 1851 dokonał wyjątkowego osiągnięcia: sfotografował całkowite zaćmienie Słońca w technice dagerotypowej. Specjalizował się w portretach, a następnie zdjęciach plenerowych, głównie Warszawy i okolicznych miejscowości oraz m.in. Krakowa, Częstochowy, Gdańska, Malborka i Łodzi. Od 1859 roku wykonywał popularne w Europie zdjęcia w formacie carte de visite, w czym osiągnął poziom światowy, o czym świadczą jego psychologiczne portrety inteligencji i burżuazji. Był również wydawcą albumów z reprodukcjami dzieł sztuki: „Wystawy starożytności i przedmiotów sztuki urządzonej przez C. K. Towarzystwo Naukowe w Krakowie 1858/1859”, „Widoki M. Warszawy/ Vues de Varsovie” oraz „Gabinet medalów polskich oraz tych które się dziejów Polski tyczą”. 

Jego współpracownikami byli fotografowie Marcin Olszyński i Konrad Brandel. W 1859 roku został współzałożycielem warszawskiego czasopisma kulturalno-społecznego „Tygodnik Ilustrowany”. 

Działalność zakładu zakończył w 1867 roku. W 1872 roku atelier Beyera wraz z wyposażeniem i negatywami kupiło dwóch fotografów: Julian Kostka i Ludwik Mulert, którzy otworzyli zakład „J. Kostka i Mulert”. Karol Beyer do końca życia kontynuował fotografowanie zabytków; pracował także nad techniką fotodruku.

Bibliografia:

Mossakowska W., „Początki fotografii w Warszawie (1839-1863)”, t. I, Warszawa 1994.

Lechowicz L., „Fotoeseje. Teksty o fotografii polskiej”, Warszawa 2010.